Aspertuta nagoela, PLEren asuntuan pentsatzen hasi eta hau egin dut. Euskara ikasle baten PLEa izan litekeena edo (edo, edo, edo).
Gero, Magic-ek udan aurkeztu zigun PLEa gogoratu dut eta irakurri-entzun dut berriro.
Bitartean, agregatzaileak abisua eman dit, eta Lola Torresen mezu honetara joan naiz: On/Off PLEs (Parte 1).
Ondorioa. Nire PLE hori agregatzailea baino ez da. Ikasteko baliabideen kopurua, kalitatea, irekitasuna eta haien jarioa hobetzen den neurrian ez daukat dudarik halako tresnaren bat baliagarria izan daitekeela ikasle (mota) batentzat. Baina Magic eta Lolarenak irakurrita beste zerbait (asko) falta delakoan geratu naiz.
Eta begitandu zait ikasteko ingurune pertsonalaz baino ikasteko ingurune globalaz hitz egin beharko genukeela. Eta ingurune hori kokagune desberdinetan dugula: sare telematikoan eta ingurune fisikoan, inguru hurbilean eta inguru formalean; ikasgelan, ikas-plataforma telematikoan eta inguratzen gaituen errealitate guztian (fisikoa zein digitala).
Azken batean, Lolak dioen modura:
Para los educadores, supone reconocer un concepto que asume el aprendizaje como algo que ocurre más allá del aula y que la tecnología institucional no puede abarcar todo lo que el aprendiente necesita.
Hau da, ikastea -gure kasuan helduek euskara ikastea- edonon eta edonoiz gerta daiteke, ez soilik leku eta denbora-tarte zehatz batean (ikasgelan eta eskola denboran).
Eta?
Ba, helduen euskalduntzeari sakadatxo bat eman nahi badiogu, bistan da ikaskuntza ingurune gehiagotara zabaltzea ez dela kalterako izango. Enfoke modura eta ez aplikazio-multzo modura ulertzen du Lolak PLEren asuntua. Neuk ere uste dut hori dela enfokea, enfoke irekia eta globala, ikastea leku askotan eta beti gerta daiteke.
Beraz, euskalduntzea planifikatzean komeniko zaigu begirada ikasgelatik eta erakundetik harago ere eramatea (fisikoki zein birtualki): hizkuntz-hausnarketa, elkarreragina, praktika, feedback-a, laginak eta ikas-prozesuaren osagai eta jarduera guztiak hedatzea nonbait, norbanakoaren ikas-prozesuan alde eta puntu desberdinetatik eragin dezaten.
Ken Carrollen hau ere irakurri dut egunotan:
I’ve always maintained that learning is multi-dimensional, and deepened when you approach the subject from different angles. (Nik beti uste izan dut ikastea multidimensionala dela, eta sakonagoa da ikasgaira zenbat eta alde desberdin gehiagotatik hurbildu).
Carroll-ek dioena ez dakit nik diodan ildo beretik doan (itzulpena ere ez da izango oso txukuna), baina esaldia bere horetan hartuta baliagarria zait. Ikasgaia ahalik eta alde, une, egoera eta toki gehienetan aurkeztu, ingurunean integratu azken batean.
PD: sarean nabilela Kanadako esperientzia honen berri izan dut: Learning cities. Hiria ikasgune modura interpretatua, ideiak sortzeko abiapuntu bat izan daiteke.
jasotako azkenak...
Bloga
Feedburner
Gure jarioak(OPML)
Karraju "guztiak": Xfruits
Markatu del.icio.us-en
Pozten nau halako ikuspegia hemen aurkeztu izanaz.
Aurreko hilabetean EDUTEC biltzarrean izan nintzen eta ikaskuntza objektuen aitatzat hartzen den David Wiley-k zioen oraindik garrantzi handia ematen zaiola teknologiaren beraren garapenari (metadatuak, estandarrak, IMS kontuak...) eta hori azken batean ez dela beharrezkoa etiketajearekin, agregatzaileekin eta halako tresnekin, teknologia nahikoa dugu, orain edukiak falta dira, eduki irekiak eta lizentzia librekoak, nahi duen ikasle-irakasleak testuinguru jakin batean nahi duena hautatu ahal izateko. Ahaztu inork erabiltzen ez dituen pakete "perfektu" bezain garestiak.
Neure aurkezpenean ere, aipatu nuen ez dela beharrezkoa PLE teknologikoki garatzen hainbesteko energia erabiltzea, ikaskuntza soziala bultzatzeko ez da behar hainbeste ingurune pertsonal eta bai ingurune sozial esanguratsuak.
Euskara ikasteko ingurune "babestua" ondo etor dakidake, ikasgela fisikoa, hizkuntza xehatzeko eta pausoz pauso lantzeko, baina ezinbestekoak ditut inguruko tabernak, hitzaldiak, kultur etxeak, lan-eremu euskaldunak, sare sozial birtualak, euskaraz txateatzeko guneak... hizkuntzaren erabilera esanguratsua eta zabala garatzeko.
Euskarari buruz diogunak, jakina, beste eremu askotara aplika daiteke, ikaskuntza prozesu gehientsuenetara.
Beharbada, idatz-estrategiekin gertatu zitzaigun bezala, euskaltegietan irakatsi beharko diegu ikasleei ingurune birtual sozialetan solturaz ibiltzen eta ikasten. Unibertsitatean, behintzat, ezer gutxi irakasten da horretaz (oraingoz...).