Leire Narbaizak lehengo eguneko artikuluan hau idatzi zuen:
Horren harira, logikoa denez, gure baliabideak urriak eta zaharrak dira askotan. Material espezifikoa irakasle bakoitzak sortzen du, edo zentroak. Argitaletxeek ez gaituzte kontua hartzen. Eurendako gu farmazeutikendako gaixotasun arraroak dauzkatenak bezalakoak gara: gutxi eta etekin ekonomikoa, berez, hutsaren hurrengoa.
Ez da hura izan irakurri edo entzun nuen lehenengo aldia, ezta azkena ere. Argitaletxeak ez dira gurekin akordatzen, material gutxi argitaratzen dela, eta ondorioz eduki ere gutxi daukagula, zahartuta...
Durangoren egunak izan dira hauek, argitalpenak eta azoka berriro hizpide. Aurtengo katalogoa sarean daukagu eta handik pasatu ez naizenez, saretik kontsultatu dut. Guretzat badago ezer?
Ez da erraza katalogoan gai edo arlo zehatz batekoak kokatzea (iradokizuna: katalogoan argitalpenak kategoria edo gaika sailkatzea), hitz klabe, argitaldaria edo egilearen izenaren arabera egin behar da. Helduen Euskalduntzerako material didaktiko modura zer daukagun peskizan, nobedade gutxi aurkitu ditut.
- HABEk Alex Mungia eta Xabier Elortzaren Etxean zer ikusi, hura ikasi : zeuk duzu giltza eta Euskara ere eman, pueden ser bilingües : zeuk duzu giltza argitaratu ditu. Buruntzaldeko transmisioaren inguruko esperientzian oinarritutako materialak.
- Hiztegi berrien sortatxoa.
Eta oraingoz ez dut beste ezer aurkitu. Egongo da zerbait. Hala bada esan mesedez.
Materiala argitaratzearen kontu hau ez dut garbi ikusten hala ere.
- HABE izan da azken urteotan material gehien sortu eta zabaldu duena. Hala ere, materialon ohiko banaketa bideak barik, internet izan da berauek eskuratzeko bide nagusia. Ikasbilen bitartez gehien bat.
- Argitaletxeentzat ez ei gara negozio. Ez dakit euskarazko argitalpenetan negozioa izateko muga non dagoen, baina esango nuke euskaltegiak ez direla argitaletxeek baztertutako nitxoa.
- Orain arte material gehien argitaratu dituztenak euskaltegiak eta euskaltegi-sareak izan dira. Baina azken urteotan oso gutxi argitaratu da (ohiko formatoetan behintzat). Hala ere, materialgintza lana egiten jarraitu da. AEKn, IKAn eta beste batzuetan behintzat badakit horretan ari(tu) direla. Ez dira kanporatzen baina. Edizio arazoak? Argitaratzeko eskubideekiko arazoak? Kosto ekonomikoa?
- Paperezko edo multimedia materialak diseinatu, editatu eta argitaratzeak kosto handiak dauzka. Baten batek oraindik pentsatzen du inorentzako diru-iturri oparoa izan daitekeela, baina (dirulaguntzak jasota ere) parra eginda pozik egoteko motibo nahikoa dagoela esango nuke.
- Gure sektorean komunikazio teknologia berrietarako errezeloak ei daude. Hala ere, badago gurean ondo baino hobeto erabiltzen jakiten dugun teknologia: erreprografia, fotokopiak alegia.
- Didaktikaren munduan halako sasoi "kaotikoan" bizi gara. Plistik arrazoia emango lidake seguruenik. Testu-liburuaren filosofia atzean utzita daukagula dirudi, teorian behintzat. Bestelako zerbait beharko litzateke, baina ez dugu zer asmatzen. Eta honek dakarren noraezean zaila da inor argitalpen proiektu handi bati ekiten ausartzea. Egokia izango ez delakoan, berehala zahartuko delakoan... Ez geu, ezta argitaletxeak ere.
Bitartean, irakasleen artean material berri gutxi dagoelako sentsazioa zabaltzen da, baliabide falta. Pertzepzioa errealitatearekin bat dator? Erabat ez esango nuke, baina pertzpezio horrek arrazoi argiak dauzka eta gainera ez du batere laguntzen.
Eta zer egin daiteke? Gauzak nondik nora dabiltzan ikusita honako irtenbide batzuk zirriborratu daitezke:
- Euskarri eta kanal berrietara jo. Ikasmaterialen edizio-banaketa sistema tradizionalek (papera, CD-DVDa....) une honetan gehiegi mugatzen gaituzte. Ikasbilen banaketa eredua neuri behintzat arina, erabilgarria eta egokia iruditzen zait, edukiak kalitate eta erabilgarritasun handiago eta txikiagokoak izango dira, baina denbora, kostoa eta eskuragarritasuna asko hobetu dira.
- Norberak argitalpenekin bere negozioa bilatu beharrean, euskaltegien artean (eta bestelako eragileekin: administrazioa, argitaletxeak, hezkuntzaren mundua...) kolaborazioa eta aliantzak gehiago landu. Interes eta behar izan komunak dauzkagu, eta batuta bakarka baino gehiago egin daitekeela uste dut.
- Ikasmaterialak banatzeko "liburu" formatoa ahaztu. Une honetan ezin da itxaron ez dakit zenbat orrialde bete arte ezer editatu eta zabaltzeko. Bizkortasun handiagoa behar da, eta pisu gutxiago. Pilulen etengabeko hornidura nonbait. Hedabideen munduan gertatzen den antzera.
- Materialgileak espezializatu eta dedikatu. Edozein irakaslek jakin beharko luke materiala sortzen edo egokitzen, bai. Baina gure sektorean dagoen lan bolumenarekin materialgintza zerbitzuak ezinbestekoak dira. Eta espezializazio horrek etengabeko prestakuntza dakar, bi arlotan: didaktikoa eta teknikoa.
- Baina -web2.0 eta partekatzearen sasoi honetan ezin ahaztu- erabiltzaileek (irakasleek hain zuzen ere) euren edukiak zabaltzeko aukera ere beharrezkoa da. Gure material-ideia iturri nagusietakoa dira egunean-egunean klasea prestatzen dihardutenak, sortzeko, egokitzeko eta hobetzeko. 1.500 pertsona baino gehiago ari dira, hor asko dago konpartitu eta zabaltzeko, dudarik ez. Hori egiteko bideak eta motibazioa ematea da gakoa.
Horraino ailegatu naiz ni, eta hor dago kontua, eztabaidatzeko edo, hobeto, irtenbideak proposatzen hasteko.
Konpartitu mezu hau: 
delicious | 
zabaldu | 
bildu
Baten bat faltako zela, eta halaxe da. 
jasotako azkenak...
Bloga
Feedburner
Gure jarioak(OPML)
Karraju "guztiak": Xfruits
Markatu del.icio.us-en
Benitok ia dena esanda dago.
Edozelan be, nire gogoetatxoa jarri aurretik, gauza bat argi utzi nahi nuke: ondoren datorrena euskaltegiotan lan baldintza duin samarrak ditugunontzat dela; hau da, "lau eskola ordu, hiru gainontzeko zereginetarako" eskemara egokitu ahal garenok. Badakit mundu honetan ari diren nahikotxoren lan baldintzek ez dutela aukera handirik eskaintzen ur handiagoetan bustitzeko eta nahikoa dela eskola duin bat eskaintzeko baldintza minimoak izatea.
Hau argi utzita, tituluan diodana azpimarratu nahi nuke: asko balio dugu, gai gara material berria sortzeko, geu gara egokienak horretarako, geure ikastalde eta ikasleentzat pentsatuak eta diseinatuak baitaude. Honen osagarri leudeke Benitok komentatzen dituen hainbat kontu: materialok sortzeko eskura ditugun euskarri informatiko berriak, materialok konpartitzeko sortu beharko liratekeen informazio-sareak edo partekatzeko guneak... Ez dut inolaz ere uste "aitatxo HABEk" edo "amatxo AEK"k emango digutenaren "janaria"ren zain egon behar dugunik.
HABE aipatu dudala, berak kudeatzen "Ikasbil" gunea (behin baino sarriago esan dut) aspaldiko urteetan eskaini duen zerbitzurik onena, zentzukoena eta erabilgarriena da; orain, gainera, "Osatuz" zerbitzuak osatuta. Bertan eskaintzen diren dokumentu errealetan oinarrituta (eta hainbat kasutan lantzeko prozedurez edo-ta sekuentziez ornituta) makinatxo bat lan egin daiteke/dezakegu. Gogoan ditut garai haiek (duela 15-20 urteko kontuez ari naiz) Emakumearen Eguna, Eguberriak, Santa Ageda edo dena delako ospakizuna hurbiltzen zenean, zenbat eta zenbat denbora erabili behar izaten genuen egunari edo garaiari lotutako dokumentu ziztrin baten bila... Orain di-da batean eskura genezake handik edo hemendik, edonoren esku dauden bilatzaileen bidez, dokumentu egokia.
Beste kontu bat da lanketa prozedura eredugarriak eskaintzea eta partekatzea.Honen premia nabaritzen dut; baina premia honi erantzutea ere gure esku dagoelakoan nago.