Karrajua - metodologia - Comments

Plistirentzako oparia

Karrajua — Fri, 30 Nov 2007 01:17:07 +0100

Norabide bila dabilen indarra

plisti-plasta — Thu, 29 Nov 2007 21:00:51 +0100

Bi kontutxo nahastu ditugulakoan nago: blogen izaerarena eta gure komunitatearen parte hartzearena, alegia.

Parte hartzearenak (hau ere ondo definitu beharko genuke), di-da batean esanda, ez du zerikusi handirik erremintaren beraren tasun edo keriekin, gure komunitateak tresna horiekiko duen jarrerarekin baizik. Bada garaia gure komunitatearen ezaugarriez eta ajeez aritzeko (ia hurrengo mezu batean horretaz jarduteko beta dugun).

Blogen izaerari (eta hedaduraz 2.0 munduari) dagokionean , informazio eskuratze eta zabaltze modu berria ekarri dute : bizkorra, aldakorra, zeharkakoa, kaotikoa... sarritan gutako batzuek gai bati ekiteko orduan dugun ohituren kontrakoa, baina ez horregatik eskasagoa. Betaurreko akademikoak erantzi (ordena, goitik beherako norabidea, pausa...) eta edukiak beste modu batean ere jaso eta eraikitzeko garaia heldu zaigu askori.

Bat egiten dut honetan guztian Mirari Bereziartuak "Motibazioak eragiten emozioen bidetik: Coaching-a" hitzaldian esandakoarekin: " gauza guztiak, bizitza bera ere, kaosa eta ordenaren nahasketa dira. Etengabe norabide bila dabilen indarra gara."

Bada, ondo baino hobeto jasotzen du Karrajuak izpiritu hori: indarra du eta pentsarazten digun neurrian indarra ematen digu, ezagutza eraikitzen laguntzen digu bati baino gehiagori.

Eskertzekoa zure ekarpena Aitor, parte hartzera gero eta animatuago ikusten zaitut eta horrek zalantzarik gabe aberatsago eta anitzago bihurtzen du Karrajua.

PD: oso interesgarria iruditu zait Mirari Bereziartuaren hitzaldia, bisitalditxoa merezi du zalantzarik gabe.

karrajua eta karrajua ez dena

Benito — Thu, 29 Nov 2007 19:52:42 +0100

Tira Aitor, uste dut lehenengoz planteatu duzula Karrajuaren gaineko funtsezko eztabaida. Barkatu berriro luzatzen banaiz, baina Karrajuaren "inbentore" modura interesatzen zait kontua. Bi gauzari erreparatuko diot: Karrajua bera eta euskaltegien mundua.

Karrajua

Karrajua, hasierako orrian goian ipintzen duen modura esperimentoa da neurri handi batean, gure mundu honetan komunikazioa eta hausnarketa nondik landu daitekeen asmatzeko proba.

Bloga baino gehiago egitea izan da asmoa beti, hortik domeinua hartu eta CMS baten instalazioa.

Blogak hartu du protagonismo osoa hala ere, eta, zuk diozun modura blog formatoak hausnarketarako arazo batzuk dakartza: mezuen ordena kronologikoa, publikatzeko era arina... RSS, etiketak,markadoreak eta horiek guztiak omen dira kaosa gobernatzeko tresnak, baina, egia esanda, gurean interesa eduki dezaketenen artean ez dira ezagunak izaten, edo ez da erabiltzen jakiten normalean.

Zuk aipatu duzun bidea izaten da ohikoena webgune bati ekiteko, azalera joan han zer dagoen ikusi, gainetik irakurri, eta gutxitan heltzen da bigarren orrialdera, ezta lehenengo orrialdeko azken mezura ere.

Bi elementu ezkontzeko ahalegina egin behar dugu azken batean, alde batetik gaurkotasuna, eta bestetik hausnarketa. Bizkortasuna eta sakontasuna, ez dira antonimo-antonimoak baina neba-arrebak ere ez. Eta beti ere, arreta inportanteenera ekarri behar da (inportantea izatearen subjektibotasun guztiarekin).

Buelta pare bat emango diot diseinuaren asuntuari. Dena dela, Karrajua irakurtzen duzuenoi mesedetxo bat eskatuko dizuet. Zein izan daiteke bi elementu horiek uztartzeko azalaren diseinu egokiena? Hitzekin bai, baina adibideak (linkak) emanda azaltzea eskertuko nizueke gehiago. Eta kolaborazio zuzena emanez gero, bueeenooooooo!

Gure mundua

Karrajuaren diseinua eta publikazio erritmoa aipatu digu Aitorrek gogoeta kolektiboa sustatzeko giltzarri modura, apuntatuta. Baina, nire ustez, beste faktore bat dago hor, gu geu, Euskalduntze-Alfabetatzeko kideok hain zuzen ere.

Plistiren Filtroak mezukoak aipatu ditugu. Teorian saltsa handiagoko tema izan behar zuen. Iritzi-sorta gehiago sortu beharko ziren. Bai, baina ez dira sortu, ez horrekin ez beste hainbatekin ere. Ezta beste leku batzuetan ere.

Adibidez, gogoratuko duzue duela aste batzuk Leire Narbaizak bere blogean publikatu zuen Euskaltegietako irakasleon miseriak eta komeriak mezua. Gordin eta argi esaten ziren gauzak han, eta, pentsatzekoa zen polemika ekarriko zuela, edo zer esana behintzat. Ez zen hala izan baina. Bost iruzkin eta gehienak animo mezuak.

Eta ez dakit HEAn bakarrik gertatzen den. IKTeroek duela hilabete batzuk kezka hau plazaratu zuten:

..faltan botatzen dut komunitate ispiritua. Faltan botatzen ditut hausnarketa sakonak (aurrean ditugun erronkei aurre egiteko ideiak, proposamenak…), faltan botatzen ditut eztabaidak (nork ezagutzen ditu hiruzpalau iruzkin baino gehiago dituen irakaskuntzari buruzko artikulurik?),

1.500 lagunetik gora lanean dabilen sektore batean ez dago zer esan gehiagorik? Ez dago iritzi gehiagorik? Ez dago kontatzeko esperientzia eta sentsazio gehiagorik?

Baietz esango nuke duda barik. Ezta? Zer gertatzen da bada? Honako zerbait?

Internet-ordenadorea-teknologiaren mamuak?
Elkarrekin jardueko ohitura falta? Ezezagunekiko distantzia? Mezuan aipatzen den topaguneen falta?
Publikoan jarduteko errespetua? Idazteko lotsa-beldurra? Berbak lar neurtzea?
Geure lanaz hausnartzeko eta konpartitzeko denbora, aukera, gogo edo ohitura falta?
Akademizismo zurrunarekin ohitu gara? Testu landuak eta hizkera jantziarekin ez bada ezin da plazara irten?
Ibiltzen garenok ez gara sektoreko figura publikoak? Friki-koadrila baino ez gara?
Ez daukagu zer esanik, besterik gabe.

Derrepentean datzoen arrazoi posibleak dira. Edozein dela ere, gure sektorean komunikazioa eta konpartitzea benetan sustatu beharreko kontuak direla uste dut. Eta hau ez da HABErentzako beste erreklamazio bat (soilik), euskaltegiak eta euskaltegietako kideok ere ardura daukagu horretan, handiena esango nuke.

Karrajutik saiatuko naiz beraz Aitorrek planteatu duenari irtenbidea aurkitzen batetik, eta gaia interesatzen zaidanez, datozen egunotan ahalegina egingo dut kantxa libre uzteko, ez dut ezer publikatuko alegia. HABE bihar edo etzi 5. mailarekin ez badator behintzat.

Bota ba!

Irakaslea eta makina (III)

Aitor — Thu, 29 Nov 2007 16:43:29 +0100

Ez zaitez ikara, benetan, Benito; baina ha zer nolako erantzuna bota duzun!: luze, zabal eta sakon.
Kontuan hartuko ditut zure iradokizunak. Egia esan, ez naiz oso aditua kontu hauetan, baina Google Notebook horrena eta RSSarena ikertuko ditut astiroago.

Edonola ere, edozein blog-en diseinuan, dakienak eta dezakeenak, buelta pare bat eman beharko lituzke, ea ez ote dagoen beste biderik proposamenak eta gaiak ikusarazteko. Karraju honetan sartu (edo beste blogen batean), eta, bistadizo bat emanez gero, azken mezuan edo azkenaurrekoan geratzen zara.

Nik neuk ekarpen bat utzi nuen "Filtroak" izeneko mezuan, "Plisti-k" jarri eta astebetera, zeure ekarpena baino ez zeukanean; eta, ondoren, oihartzun bakarra zeurea izan dela uste dut. Eta mezu hori aipatu dut, teoriak eta beste kontu batzuk aparte, euskaltegi gehienon kezken arteko nagusienetarikoa delako, eta, aldez aurretik behintzat, iritzi-sorta ugariagoa sortzeko aukera gehiago ere izan zezakeelako.

Blogorrea makineroa

Benito — Thu, 29 Nov 2007 14:21:24 +0100

Eskerrik asko loreengatik Aitor, baina Monereok zioena ikusita norberari inork makina deitu eta ez dakit ikaratzen hasteko motiboa ez ote den.

Dena dela, blogen formatoaz hausnartzeko kontu pare bat bota dituzu (makina ez da gelditzen, e!).

Gai gehiegi eta arinegi planteatzen ditudala. Baliteke, baina hori da neurri handi batean blogeatzearen ezaugarria, gauzak etorri ahala jaso eta botatzea. Asko pentsatu barik gehienetan egia esanda, sarearen botereak eraldatu eta osatuko dituelakoan.

Gai potoloak eta arinak ipintzen dira mahai gainean neurri berean. Bai, hala izaten da. Blogorrea deitu dio baten batek. Eztabaida eta hausnarketa sakonerako astirik ez dagoela, pentsatu orduko azaletik desagertu dela mezua. Prokastinazioa deitu izan zaio honi azkenotan. Gauza batetik bestera saltoka ibiltzea nonbait. Infoxikazioa kontzeptua ere hor dabil.

Bai, baina horrela datoz gauzak, bata bestearen atzetik, eta sarritan bata bestearekin lotuta ere bai. Dena dela, beti dago hausnarketa landuagorako bidea. Neure trukutxoa azalduko dizut adibidez.

Nonbait ikusi dut zerbait interesgarria zer esana ematen didana, dela nonbait zerbait komentatu nahi nukeela, dela Karrajuan aipatzeko modukoa iruditzen zaidala, baina buelta pare bat eman beharrekoa.

Ez dakit Google Notebook zerbitzua ezagutzen duzun. Han, sarean ikusi duzun zerbait markatu eta oharrak idatzi, edo, beste barik, burura etorri zaizun azkena apuntatu dezakezu, eta egun batzuetan egosten edukita, astia eta modua aurkitzen duzunean prestatu eta bota egiten duzu. Lantzean behin errepasoa egiten duzu han zer daukazun eta.

Google Notebook erabiltzen dut, baina oharrak idazteko edozein zerbitzu-software erabili ahal duzu horretarko, eta software sinpleena ere bai: paperezko agenda edo koadernoa.

Eta ideiak argi dauzkazunean bota beldur barik, mezuak ez du azalean egon behar hartaz jarduteko. Iruzkinak askotan (gehienetan) mezuak berak beste edo gehiago balio dute, eta mezua baino berriagoak izaten dira beti, hala agertzen dira eskuineko zutabean eta RSStik jarraitu ahal dituzu..

Beraz -gomendioa- markatu interesatzen zaizun mezua/gaia nahi duzun modura. Egosi, eta zerbait daukazunean bota, seguruenik jatorrizko mezuan esan dena aberastu eta osatu egingo du, eta irakurtzen duenari beti ekarriko dio zerbait, eta aukera emango dio berak ere bere partea botatzeko... Hausnarketak ez dauka iraungitze-datarik.

Eta -makina ezin gelditu- bota duzunetik beste gogoetagai bat.

Gurean lanaren lanaz, klaseak, endredoak, bilerak, enbajadak.... ez ote gabiltza pentsatu eta hausnartzeko denbora-lasaitasun faltan? (Gure lana ere ez da apur bat prokastineroa?)

Edo igual ez gara ausartzen gauzak pentsatu bezala botatzen? Artikulu landua eta ondo dokumentatu-hornitua egingo ez baduzu, hobe isilik egon.

Zelan ikusten duzue asuntua?

PD: hau ere asko pentsatu barik idatzi dut, igual datorren astean edukiko dugu buelta pare bat emateko parada.

Irakaslea eta makina (II)

Aitor — Thu, 29 Nov 2007 11:51:50 +0100

Aurreko mezuak "Irakaslea eta makina" izena zeraman. Orain zeuri aplikatu behar dizut, estimu guztiarekin, Benito. Izan ere, makina bat bai zarela gaiak proposatzen eta garatzen.
Iradokizun bat: ondo legoke proposamenok (zuk edo beste edonork luzatutatkoak) astiroago planteatzea. Gehienak oso-oso interesgarriak iruditzen zaizkit, baina ezin momentuan erantzun. Eguneroko lanaren "zigorra" Eta erantzuteko astia ateratzen denean, mezua desfasatuta edo pantailatik at geratzen da, ondoko erreakzio gehiago izateko aukerarik gabe.
Edozelan be, beste ezeren gainetik, eskerrak eta zorionak blog honetan egiten ari zaren lanagatik.

Zurrumurrua

Benito — Wed, 28 Nov 2007 23:34:06 +0100

Santurtzikoen webgunean iruzkin batean baten batek bota du. HABE topaketa edo halako zerbait prestatzen ei dabil.

Beste batek sekretuen eta dekretuen inguruko zerbait bota du. Ez dakit ba, espero dezagun xedapen bidezko topaketa ez izatea,hala bada.

Edozelan ere, HABE ez da izan bereziki aktiboa halakoak antolatzen, baina euskaltegien partetik ere aspaldian falta dira halako ekimenak.

Tira ba! Ikusiko dugu egia den ala ez.

click eta think

plisti-plasta — Wed, 31 Oct 2007 09:03:26 +0100

Arrazoi duzu horretan. Laburregi eta sinpleegi esanda, eskola zaharrean irakasleak egiten ditu galderak eta erantzunak ematen. Hurrengo batean, galdera hori egiten zaionean, ikasleak erantzuna zein den jakin behar duelarik. Ondoren, bere gaitasun kognitiboei esker (nola egiten duen oso ondo ez badakigu ere) gai izango da (edo ez) jasotako ezagutza hori beste ezagutza batzuekin harremanetan jartzeko eta sintesi berri batera heltzeko.
Eskola zaharreko ikaslearen kulturan ez dago, bada, galderak egitearena sustraituta (honelakoak ditugu, egun, euskaltegietako ikasle gehienak).
Eta zer gertatzen da i-kasleekin, n-belaunaldiarekin alegia? Honelako ikasleek ere badituzte ajeak kontu honetan, click egin eta erantzuna/irtenbidea bilatu nahi dute segituan: baina errenkada hori beti ere galdera/erantzunari ote dagokio? Ezetzean nago. Begira zer dioen M. Aldanondo irakasleak "La interactividad no está en el click, sino en el think". Horixe da, bada, irakasleon lana: hizkuntza ikasketa praktikoa eta, aldi berean, erreflexiboa bultzatzearena: click & think, finean.

Sententziak

Benito — Mon, 29 Oct 2007 00:49:32 +0100

Ekarri dituzun gogoetan irakurrita, galdetu ala erantzun horretan, akordura etorri zait hizkuntz-klaseetan zenbat "sententzia" botatzen ditugun: "hau horrela esaten da", "honela ondo dago", "honela txarto", "horrela ez da esaten".

Askotan inork galdetu gabeko erantzunak ematen ditugula iruditzen zait. Ikaslea berez halako ondorio batera bakarrik ailegatu ezin balitz bezala. Epaiketarik gabeko sententziak edo.

Ondo dakizun bezala,

plisti-plasta — Tue, 09 Oct 2007 14:55:02 +0200

Ondo dakizun bezala, Sisiforen gurpiletik ihes egiteko burua paperetatik altxatu eta ikasleari begietara begiratu behar diogu.

Nire ustetan, zertzelada narras batzuetan esanda, erabakiak beti ikaslearen esku egon behar du eta bere esku dagoela SENTITU behar du, gainera. Irakasleak proposatzailea eta prozesu-bideratzailea izan behar du eta administrazioak arautu, prozesu globalak bultzatu eta lan prospektiboa egin behar du.

Bezeroak erabakitzen du zein jatetxetara(euskaltegitara) joan eta zer, zenbat eta nola jan (ikasi), finean berak jan (ikasi) behar baitu. Sukaldariaren (Irakaslearen) lana menu goxoa (programazio eraginkorra) eskaintzea da, batik bat.

Baina ezin esan jatetxe, sukaldari, eta menu guztiak berdinak direnik.

Nabaria da gosetuta nagoela, ezta? Une honetan Sisiforen harritzarra ere jango nukeela uste dut.

Ametsak

Benito — Tue, 09 Oct 2007 02:08:52 +0200

Puntu pare bat gustatu zaizkit zeure ametsetik:

Fokoa klasea prestatzetik ikaslearengana eroatea.
Lan egiteko modua aldatu beharra.

Hala ere, ameslari jarrita, nik neuk gustura hartuko nuke ikasleak berak gidatutako ikaskuntza. Bere bizimoduan eta behar izan sozialetan oinarrituta. Hau da, ikaslea bera etortzea "Metroan ematen dituzten egunkari guztietan agertzen den doako egunkaria hori ez dela ordaindu behar esan nahi du, ezta?", edo "Lagunduko didazu etxeko komunitatetik bidali didaten ohar hau ulertzen?". Baina hori guztia amets handiago baten partea da.

Amets egin behar da hala ere, bestela Sisiforen gurpilean gara laster.

Freddy Krueger

plisti-plasta — Sun, 07 Oct 2007 08:36:46 +0200

Oker samar zabiltza Benito. Egia da ametsean jertse gorri-berdea, kapela, eta aizto-atzaparrak zituen morroi bat ikusi nuela baina ez zen lehenengo ametsean izan (hirugarrenera heldutakoan kontatuko dizut).

Txantxak txantxa, eta keinuak keinu, amets metodologikoaren barrunbera begiratuta honako puntu hauek utzi nahi nituen agerian:

Ikasle bakoitza kontuan hartzen duen irakaskuntza pertsonalizatura jo beharra.
Pertsonalizazio hori ikaslearekin berarekin batera erabaki behar dela: dituen eta izango dituen behar komunikatiboei, konpetentzia mailari, ikas-estiloei eta prozesu kognitibo espezifikoei erreparatuz.
Honek guztiak euskaltegiaren, administrazioaren eta euskaltegiko langileon paperen birformulazioa dakarrela.
Espezializazioaren beharra.
Maila bakoitzeko konpetentzien definizioan urrats bat ematea ezinbestekoa dela.
On-line eta off-line-ren arteko mugak lausotu egingo direla.
Atazen definizio berri batera jo behar dugula, atazen maiztasun komunikatiboak neurtuz eta beharrezko konpetentzia mailarekin uztartuz.
Proiektuek, EBIren birdefinizio baten bidetik, atazek eta tailerrek euskaran ez ezik, euskara erabiliz ikasleak lor ditzakeen plusetan jarri behar dutela azpimarra.
Ikaskuntza formala eta informala uztartzearen garrantzia. Formalean, syllabus komunarekin eta adarkatze espezifikoarekin funtzionatuz eta informalean sare sozialen jarioan integratuz.
Irakasleok lan egiteko modua aldatu beharra: gure fokoa "klaseak prestatu behar" horretatik apur bat mugitu eta "Xabier Imaz" ikaslearengan jartzeko. Honetarako, jakina, modu ahalik eta kooperatiboenean ataza bankuak sortu beharko badira ere.

Eta ametsaren hitzartean geratzen diren beste hamaika kontu. Ez zaituztet nekatu nahi, dena den. Nire asmoa bestelakoa da, zeuen ametsak kontatzera animatu nahi zaituztet.
Esanak esan, Benito, ez didazu ukatuko nirea Tina Greyena baino amets gozoagoa denik.

Polita ametsa

Benito — Sun, 07 Oct 2007 03:51:00 +0200

Polita, baina ametsetan agertzen zaizun pertsonajeren batek Elm Streetekoa ematen du gehiago.

Irakatsi eta erakutsi

Benito — Sun, 29 Oct 2006 23:18:27 +0100

Dudak eduki ditut lehen eta ez dakit zaramaren adibidearekin asmatu ote dudan. Kasu zehatza izan da euskarak gure inguruko erdaretan utzi dituenak eta ikasle askok ezagutzen dituztenak ("Yo, marchar voy a hacer", "Â¿QuÃ©, pues?", "Â¿Ya andas?", "Anda un poco larri", "No he sabido y", "Â¡Bien o!" -irakurri Emiliano de Arriagaren El LexicÃ³n bilbaino bestela-) zer gutxi erabiltzen ditugun ilustratzeko.

Ez dut hizkuntz-ereduaren errealismoaz jardun nahi izan, ikas-prozesuan irakasleok hizkuntzari ematen diogun erabilera "erreal" eta esanguratsua izan da nire kezka. Ikasle batentzat (eta ikasle ez denarentzat) edozein hizkuntza-hizkera izango da martiztarra Lur planetan gertatzen den zerbait ulertzeko/interpretatzeko/kokatzeko balio ez badio. Hor egon da beharbada konstruktibismoaren ekarpen nagusietako bat, ikasten duguna dakigunaren gainean eraikitzea. Bilboko kasu horretan zaramatik zakarrontzira ailegatzea, harekin lotu gabeko bide berri paraleloa eraiki barik, beharrezkoa ez bada behintzat.

Irakasten den hizkuntza irreala eta faltsua dela? Tira! ETBko partiduan zerbait gehiago ulertzea, edo umeari gauza batzuk esatea, edo barnetegi baten ligatzea, edo gertatzen zaigun azkenengoaz berriketan ibiltzea gauza errealak dira, ikasle asko egitera heldu direnak. Beharbada arazoa dator "irakatsi" nahi dena baino ez dela ikasiko pentsatzetik, bi horiek ez dira beti bat etortzen eta. Askotan, EGA azterketetan ez bezala, hobe genuke "irakatsi" barik, "erakutsi" erabiltzea.

Euskara reala edo irreala da haintzat hartzekoa, preferenteki?

Erramun Gerrikagoitia — Sun, 29 Oct 2006 20:50:06 +0100

Pensatzen eta kommentatzen segitzeko atxakiari segida emanez esango dut zer gogora etorri zait noiz irakurri dut hori hon "zarama" eta "zaborrontzia" behar da erabili Bilbao-n kasu eginez inguruari, ezen ea erabiltzen den edo ez' gehiago edo gutiago' euskara reala; esan nahi bait da zeinek (zein euskarak) du base soziologiko reala sozietatean.

Baliteke ezen egokiago izatea an Bilbaoko euskaltegiak erabiltzea "zarama" hitza ordez "zaborrontzia", baina hortan ez naiz sartuko baina bai esaten dut ezen euskarazko universo osoan -%100ean- erabiltzen diren berbak ere baztertzen dira ikastean (eta erabiltzean, medio batzutan) euskara.

Halan nahiz esan -%100- an euskara soziologiko reala: rifle, realitate, rombo, reaktionatu, radiographia, rektifikatu, retrovisore, ridikulo, rutina, ... gero deformatzen dira hitzok eta irakasten da fiktione bat, fiktione irreal eta tangentzial bat. Hori Bilbaoko euskaltegietan eta ere Bilbaotik kanpokoetan.

Irakasten da euskara irreal eta faltsu bat.