Karrajua - ingurunea - Comments

gera gaitezen

Aitor — Wed, 04 Jun 2008 15:44:12 +0200

Eskerrik asko, Benito. Mezua bidali ondoren konturatu naiz okertu egin naizela linka egitean.

Normalizazio bidean

Benito — Wed, 04 Jun 2008 14:11:59 +0200

Ba hain zuzen ere, normalizazio bidean gaudelako ikusten dut hau guztia. Normalizazioak euskara ikasi-praktikatu-landu-erabili beharra dakar, eta hori ezin bada norbanakoaren esku soilik utzi, hori guztia errazten duten mekanismoak eta ingurunea behar ditugula begitantzen zait.

Arazoa zuek egin duzun galderan dago: Zelan aplikatu? Ez hainbeste aplikatu behar den ala ez. Zelan erraztu prozesu hauek guztiak? Erantzun batzuk dabiltza airean aspaldi.

Normalizazioak berak aurrera egiten duen neurrian ikas-prozesuak azkartu eta erraztu egiten dira. Inondik ere, Txepetxen ontziei buelta bat. Erabilerak motibazioa dakar, motibazioak ikastea eta erabiltzea... Igual esan beharko genuke erabiltzeak (eta ez ikasleak erabiltzea soilik, inguruak erabiltzeak ere bai) ikastea dakarrela. Ez dut ezer berririk esan dena dela, hala uste dut, murgiltzearen oinarria da hori azken batean.

Interesgarria era berean planteatzen duzuna. Euskara-irakaslearen papera. Cicerone funtzioa aitortzen diozu. Nik, beste buelta bat emango nioke, normalizazio-eragilea da. Hizkuntzaren erabilera normala "erakutsi", sustatu eta haren gainean lan egin beharko luke.

Baina hori ez da azken batean, metodologikoki, ikuspegi komunikatiboak aldarrikatzen duena? Bai seguruenik, baina irakasleak ere laguntzen dion ingurunea beharko luke kasu horretan, ezta?

Gera gaitezen

Benito — Wed, 04 Jun 2008 13:49:43 +0200

Hau da Gera gaitezen-en lotura: http://www.geragaitezen.com.
Oso interesgarria iruditu zait neuri ere, ikasle-praktikari jendeari begira adibidez, ezta?

Zuk planteatzen duzun

Aitor — Wed, 04 Jun 2008 13:13:16 +0200

Zuk planteatzen duzun inguruaren kontu horrek seguru balio duela hizkuntza estandar erabat normalizatu baten kasuan: errealitatea bera, ingurua sartzen da, nahi eta nahi ez. Baina hau erdi-normalizatuta dagoen euskara bezalako hizkuntza gutxitu baten kasura zenbateraino da aplikagarria? Ingurua datorkizu ala zuk zeuk joan behar duzu errealitate horren bila? Baikorragoa izan nahian, euskara irakaslearen rola, honen guztiaren erdian, cicerone edo bide-erakuslearena bezalakoa ikusten dut. Hau da, ikasleari erakustea (eta ez "irakastea" soil-soilik) non aurki ditzakeen ikaskuntza formalaz haraindiko baliabideak: eguneroko komunikabideetan, sarean, etxeko postontzira heltzen den propaganda, kaleko ormetan ageri den publizitatea, iragarkiak, deialdiak...; eguneroko mintzairan barneratu diren euskarazko hitzak ("bidegorria"...)Hau da, kalea ikasgelara ekarri edo ikasgela kaleraino luzatu.

Ez du honekin lotura zuzenik, baina hona ekarri nahi nituzke asteon izan dugun beste bi proiekturen berri: Alde batetik "gera gaitezen" ekimena http://www.karrajua.org/comment/reply/774/869#comment-869 eta

bestetik, "go-zoro" izenekoa http://www.gozoro.org/

Ikaslea ez, ingurua

Benito — Tue, 03 Jun 2008 18:43:41 +0200

Aipatzen duzunari eman nahi izan diot buelta azken batean. Kontua gehiago izan da "inguruak zertan laguntzen du ikasten?" "Ikasleak zer egin ahal du klasetik aparte ikasteko" baino.

Hain zuzen ere ikaslearengan uzten da sarri jarduera antolatutik kanpo ikasteko eta erabiltzeko ahalegina, ardura eta konpromisoa. Eta nik kontrakoa galdetu nahi izan dut: asumitzen badugu ikastea eta erabiltzea eginkizun soziala dela, ingurune sozialak zertan lagundu dezake? eta zer egokitzapen egin ahal dugu bertan orduan ikasi-erabili prozesuak sustatzeko?

Adibide tonto bat, paisaiarekin lotuta. Seguru nago gaur egun EHn gutxi izango direla "kalea" hitzak zer esan nahi duen ez dakitenak. Inguruak "irakatsi" du hori, edo, hobeto esanda, inguruak eragin du hori ikastea. Ikasle tipo zehatza izan barik, aparteko motibazio barik seguruenik, ikasteko mekanismo sinpleak ipini dira martxan. Badakit sinplekeria iruditu dezakeela, baina hortik tiratu egin daitekeela uste dut.

Azken batean, gero eta gehiago egiten da berba ikaskuntza desektrukturatuaz, deshierarkizatuaz, informalaz, serendipiaz eta halakoez. Ez da gauza berria bateko, betik egon da hor ("ikaskuntza naturala edo), eta besteko, irakaskuntza formala ordeztera ez dator ezer, baina uste dut argi dagoela ikaskuntza irakaskuntza-ingurunetik harago doala. Eta helduen euskalduntzea normalizazio prozesuaren partea izanda, euskara ikasteari buruz ikuspegi global hori geureganatzeko ahalegina egin beharko genuke seguraski. Hau da, "Klaseak zelan emango ditugu?" soilik galdetu beharrean, "nola lortuko dugu jendeak euskara ikastea, eta horretarako zenbat baliabide eta non dauzkagu?" planteatzera joko nuke.

Eta Ikasbilena hortik joan da neurri batean. Ikasbil denon eskura dagoen baliabidea da, ikasteko baliabidea, eta, seguruenik azterketak direla eta ez direla asteotan haren erabilera inoizko handiena izan da (neure suposizioa da hala ere, ez dakit seguru hala den, baina euro bat jokatzera ere ausartuko nintzateke).

Zer adieraz dezake honek? Aipatzen duzun ikasle tipo zehatz hori izan barik ere, egon daitezkeela ikaskuntza ahalbidetzen duten baliabide "sozialak". Kaleetako errotulaziotik hasita, ikaskuntzarako berariaz diseinatutako baliabideetaraino, Ikasbil bezala, edo zuen euskaltegiaren hau bezala (bide batez, txalotzeko modukoa, eta orain arte aipatu gabe!).

Kontua, ikuspegi hori geureganatzea batetik, eta identifikatzen eta pentsatzen jartzea bigarrengoz.

Beste bide batzuk ere egon daitezke: "hori ez da gure ardura" edo "hori ez da errentagarria" esatea adibidez. Edo "hori oso zaila da" ere bai, eta azken kasu honetan mahatsa eta azeriarena datorkit gogora.

Ikasle tipo jakin baten bila

aitor — Tue, 03 Jun 2008 17:27:02 +0200

Oso interesgarriak mezu honetan zein ikas-paisaiarenean, planteatzen dituzun gogoetak eta, are interesgarriagoak, galderak.

Gauza asko esan daiteke honen guztiaren inguruan. Nik lehenengo gogoeta bezala zera esango nuke: honek guztiak ikasle-tipo jakin bat eskatzen duela (aktiboa, autonomoa...) benetan ikasteko gogoa, bigarren hizkuntzan barneratzeko erabaki irmoa duena, inguruak eskaintzen dizkion aukera guztiak aprobetxatzeko asmoa duena ... Honelako zenbat ote ditugu gure euskaltegietan? Hauek etorri ala sortu egiten dira? Zenbateko ardura dugu irakasleok? "Gizarteak" gehitzekotan nengoen, baina baloiak eta ardurak kanpora jaurtitzea dela uste dut.

Bukatzeko galdera bat zuretzat, Benito: Zer esan edo iradoki nahi zenuen ikasbilen erabileraren igoerarekin?

Euskarazoak

Benito — Wed, 07 May 2008 16:46:50 +0200

Euskarazoak-eko Flapek ere eman du iritzia artikulu honi buruz. Interesgarria sarean daukagun ikasle saiatuenak Euskara inposatua mezuan dioena:

Bakoitzak bere iritzia edukiko du honi buruz, niretzat artikulu hauek euskara ikasteko gogo handiagoa ematen didate.

Adibide hobea

Benito — Tue, 29 Apr 2008 12:46:08 +0200

Ikaskuntza informala bideratzeko aurrekoan eman ditudanak baino adibide hobea gaur erabili.com-en: Gehi: Getxo euskalduntzeko hitzarmena.

Ez naiz konturatu den bakarra gainera: Merkataritza euskalduntzen (404 gela)

Bi lagungarri hauek zehatzago:

Ospakizunetarako liburuxka (pdf).
Etxeen alogeran eta salmentan laguntzeko hiztegia (pdf).

RTFM

Benito — Mon, 28 Apr 2008 17:05:36 +0200

Espero dezagun inork "kanpora eskuliburua" interpretazio hipirik ez egitea, RTFM zakar batekin erraz egin dezake topo bestela .

"Galtzak bete lan" diozu bestalde, baliteke. Kontua da lan hori norantz bideratu. Ez dakit berez paradigma-aldaketa dagoen: ikaskuntza nola gertatzen den, zer ikasi behar den, baliteke, hor dabiltza konektibismoa, konstruktibismoa eta enparauak. Baina nire ustez kontua paradigma baino areago ingurunea da, egiturak eta baliabideak.

Gure kasuan, uste dut, "euskara ikastea" kontzeptuari aukera guztiak topatzean datza, ikaskuntza arautu-formala ez ezik, bide eta era gehiago daudela konturatzea eta haiek sustatzea. Ez dakit zehazki zer izan daitekeen. Zantzu batzuk daude: mintzalagunak, egunkariarekin oparitzen diren euskara-metodoak, euskara errazeko produkzio literario-mediatikoa, sarean ditugun baliabide-bankuak, umeekin jardutea...

Beharbada, erronka handiena hizkuntzaren erabilera soziala sustatzearekin batera, ia euskaldunen multzo hori trebatzen eta ohitzen laguntzeko bideak bilatzea izan daiteke.

Ez dakit. Beharbada ia-euskaldun edo euskara ikasle baten tokian jarri, eta inguruneak zertan laguntzen dion eta zer laguntza gehiago eman diezaiokeen da galdera. Ikasteko eta erabiltzeko.

Gogoeta oso irekia da dena dela.

Mikel, Marta eta Ane: norantz goaz?

plisti-plasta — Mon, 28 Apr 2008 12:35:16 +0200

Nondik gatoz?: ezagutzaren transmisiotik (Mikel)

Non gaude?: transmisioa erabilerarekin uztartu nahian (Marta)

Nora goaz?: erabilera oinarri duen ikaskuntzara, bat-bateko erantzunera, itxurazko kaos batera, ikaskuntza ez-linealera, komunitatearen laguntzara, norberak gidatutako ikaskuntzara... (Ane)

Eta bitartean, zer? Bada bitartean, ikas-irakas paradigma aldatu, ikaskuntza formala eta informala uztartu, ikaskuntza-paisaiak sustatu, ikaskuntza pertsonalizatu... Galtzak bete lan!

Asmakizuna: Mikel, Marta eta Ane

plisti-plasta — Mon, 28 Apr 2008 12:33:03 +0200

Bideo-kamera berria oparitu diote Mikeli. Esku-liburua hartu (106 orr.), goitik behera irakurri eta irakurri ostean, bideo-kamera probatzeari ekin dio.

Bideo-kamera berria oparitu diote Martari. Esku-liburua eta bideo-kamera hartu ditu eta 106 orrialdeak irakurri ahala, bideo-kamera erabili du; irakurritakoa praktikan ipintzeko.

Bide-kamera berria oparitu diote Aneri. Kamera hartu eta intuizioa erabiliz, aprobatxoak egiteari ekin dio; zalantzaren bat duenean, esku-liburua edo interneteko foroa erabili du (edizio arazo bat konpontzeko, hain zuzen).

Nor ote da gazteena?

OHARRA: Zalantzarik izan ez baduzu, ikasteko moduak aldatzen ari diren seinale.