Karrajua - ebaluazioa - Comments

C-testak sortzeko instrukzioak

Benito — Mon, 18 Feb 2008 23:53:18 +0100

Mezuan ez dut azaldu C-testa zelan sortu behar den. Josu Peralesek Raatz eta Braley-ren azalpena ekarri du. Proba egin eta testatzeko 10 pausoko prozesua da. Lehenengo biak baino ez ditut ekarriko, testaren beraren diseinuari buruzkoak:

Aurki itzazu zazpi testu, horietako bakoitzak hirurogetik hirurogeitamar hitzetara dituela. Aukeratutako testuek osoak izan beharko lukete, eduki neutralekoak, xede-ikasketariarentzat egokiak, interesgarriak. Ez lukete hiztegi bereziturik jaso behar ezta ezagutza espezializaturik ere.
Lehenengo esaldia bere horretan utzi eta hasi ezabatzen bigarren esalditik aurrera esaldi bakoitzeko bigarren hitzaren eskuin aldeko erdia ezabatuz. Hitzaren letra-kopurua bakoitia denean ezaba ezazu, orduan, letra bat gehiago. Ez hartu kontuan zenbatzean letra bakarreko hitzak (Ingelesaren kasuan a eta I, gaztelaniaren kasuan a proposizioa ere aipa daiteke edo y konjunkzioa). Beharrezko item-kopurua sortu denean ez ezabatu gehiago baina utzi testuari jarraitzen era naturalean amaitu arte. Testua papereratzean kendutako letra bakoitzeko tartetxo bat utz daiteke edo, besterik gabe, lerro bat luzera berekoa zuriune guztietan. Lehenengo aukerak erraztu egiten du erantzutea, bigarrenak, berriz, zaildu.

Zer lortu behar da?

Benito — Thu, 07 Sep 2006 00:23:28 +0200

Hortixik egingo nuke interpretazioa. Helduen euskalduntzeak zer lortu nahi du? Eta berori lortzen ari garela zerk diosku?

Galderari autoerantzuten saiatuz, sinple-sinple esango nuke Euskal Herriko populazio erdaldunak edo sasi euskaldunak euskara erabiltzeko kapaz izatea dugula helburu. Adierazle horietatik zeinek erantzuten dio galdera horri? Birmatrikula eta asistentzia oso zeharkakoak nire ustez. Efizientzia neurtzeko adierazleak izan daitezke, baina emaitzarik ez dute islatzen.

100 orduan lortutako maila eta mailen egiaztapenaren emaitzak izan daitezke adieragarriago alde horretatik. Edonola ere, ebaluazio bideen inguruan zalantza asko dabiltza, bai euskaltegietako mailakatzearekin (mailak eta urratsak), bai egiaztatze proben inguruan (azterketak). Ez nieke hala ere balio guztia inondik ere ukatuko.

Nire ustez bi motako adierazleak falta dira. Adierazle mota baino hobeto, informazio iturriak esango nuke. Bateko ikasleak berak eman dezakeen informazioa: satisfakzioa, ikastearen inguruko pertzepzioa, ikasitakoaren balioa,... Besteko, euskaltegiok inguru sozialean daukagun eraginarekin lotutakoa: hiztun kopuruetan eragina, hizkuntz ohituretan, ...

Badakit kasu hauetan askok zer esango luketen, "Hori ezin da neurtu". Ez dut sinesten. Gaur egungo soziologiak eta marketing-ak horiek baino gauza konplexuagoak eta subjektiboagoak aztertzeko tresnak eta metodoak garatu dituzte, merkatu ikerketetan egiten dena adibidez.

Azken baten, arazoa beste nonbait dagoela uste dut. Gaur egun euskaltegien errendimendu ekonomiaz gehiago arduratzen dira bai administrazioa bai euskaltegiak eurek. Dirutza dabil hemen eta halako kostoen optimizaziora gehiago jotzen da sarritan, eta ez hainbeste euskaltegiek bete behar duten funtzioa aztertzera eta berau optimizatzera.

Ez naiz kexatuko hala ere, adierazle batzuk edukitzea aurrerapausoa dela uste dut eta. Hemendik aurrera adierazle horien garapena gure betekizunaren gaineko hausnarketarekin batera egiteko pauso gehiago ematen badira ez da kalterako izango, bestela, edozein negozio montatzen amaituko dugu.

Adierazleak adierazkor?

plisti-plasta — Wed, 06 Sep 2006 20:50:02 +0200

Ez naiz ni izango datu kuantitaboek ez dutela fitsik balio esango duena, ezta gutxiagorik ere! Baina duten garrantzia aitortuta, datu kualitatiboen garrantzia ere aipatu nahi nuke. Gogoan daukat behinola egunkarian irakurri nuena: saskibaloian estatistikak eta zenbakiek duten garrantziaz ari zen artikulua eta Michael Jordan aipatzen zuen kazetariak. Kexu zen. Haren jokaldi ederrak algebra-formula bihurtzen zituztela zioen, Jordanen argia zenbakiekin itzaltzen zutelakoan. Ez gara ez Jordan, eta saskibaloian ere apenas dakigun, baina administrazioen ajea eta saskibaloiko kazetariena antzekoa izaten da, zenbakiak aldarean jartzera jotzen dute. Beste muturrera egin gabe tentuz jokatu behar dugu ebaluazio kuantitatiboarekin eta beroni kualitatiboa, subjektiboa (objektiboa bezain garrantzitsua) gehitu.

Bestetik, datu batzuk falta dira bidenabar: satisfakzio-maila, tituluetan (edo jasotako titulu zehatz horietan, behinik behin)islatzen ez diren helburuen lorpen maila, Bogara konexio denborak (autoikaskuntzaren kasuan)...

Galderei erantzun eta erantzun nabilenez, zilegi bekit niri ere galderatxo bat luzatzea:
adierazle horietan agertzen diren datuak (asistentziarena, kasu) erabat fidagarriak al dira?

Itzalak aipatzen primerakoa naiz, baina itzalak itzal edozein aitzakia da ona arnasa pixka bat hartu eta norberaren jardunari eta euskaltegiaren ibilbideari erreparatzeko. Datu hauek interpretazioa eta hausnarketa bultzatzen badute, ongi etorriak izan bitez.

Estatistika eta zenbakiak aipatzen direla eta, bi ipuintxo etorri zaizkit gogora. Bata HABEko ezagun batek kontatzen du (estatistika erlatibizatze aldera).Hona: hiru gezilari ei ziren ituaren erdi-erdian nork joko. Lehenengoak metro bat gora bota omen zuen gezia, bigarrenak metro bat behera, eta hirugarrenak (estatistika zalea bera) uko egin ei zion jaurtitzeari, hiruren arteko estatistika eginez gero berak bete betean jo zuela argi zegoelakoan.
Bigarren ipuinean arkularia geziak ilargiari jaurtika ageri zaigu, ilargia ehizatu nahian. Herritar guztiek barre egiten zioten, zorotzat jo. Agi danez, gure gezilariak ez zuen inoiz ilargia botako baina munduko arkularirik onena bihurtu omen zen.
Erantzunen bat eta bi alegia, gaurkoz nahikoa delakoan nago. Burokraziatik ezer onik aterako ahal dugu!

HEOS

Karrajua — Wed, 10 May 2006 17:51:39 +0200

Bai, bat gatoz honetan Plisti. Baina kontuz aldarrikapenekin ze horrela ekinez gero laster baten HABEtik dekretua datorkigu: HEOS (Helduen Euskalduntzerako Oinarrizko Syllabusa), eta hiru hilabetetan euskaltegi guztiek, edo irakasle-mailako zehaztapen maila bada irakasle guztiek, HABEtik pasatu beharko dugu norberaren syllabusari zigilua ipintzen. Ez eman ideiarik gero!

Programa! Programa!

plisti-plasta — Wed, 10 May 2006 17:41:17 +0200

Gu ere J. Anguita bezala hasi ote gara "Programa! Progama!" aldarrikatzen?
Arrazoi duzu. HEOKaren aurretik, hiru zehaztapen maila genituen:
Lehenik administrazioari zegokiona ; bitan banatua eta luzera euskaltegiek bi syllabus paralelo (baina sarritan kohesiorik gabekoa) erabiltzea ahalbideratu zuena. Beronetan batetik, erabat osatutako eduki gramatikaldun syllabus estrukturala genuen ;eta bestetik,trebetasun bakoitzaren helburuak,zeinak urrats bukaeran azterketa bihurtzen ziren eta urratsaren syllabus lausoa bideratzen zuten.
Bigarren zehaztapen maila euskaltegiari zegokion. Honek syllabus estrukturala sekuentziatu eta azterketak diseinatzen zituen (gerora, syllabus paralelo ia ezkutua eraginez).
Hirugarren zehaztapen maila irakasleari zegokion. Honek taxonomia guztiok ikasgelako jardun bihurtzen zituen, aurreko zehaztapen mailak ariketa eta egunez eguneko jardunaren bidez gorpuztuz.
HEOKek ere hiru zehaztapen mailon beharra aurrikusi zuen, baina ez dezagun ahaztu HEOK, batez ere, administrazio arloan jaiotako dokumentua dela. Beraz, ondo samar betetzen du administrazioari dagokion zehaztapen maila, paradigma berria islatuz; metodologia jakin baten aldeko apustua eginez... baina syllabus kontuetan, eklektizismoaren izenean ildoak nahasi samarrak dira.Honek ondorioak izan ditu,ezen bigarren zehaztapen maila (euskaltegiari dagokiona), edo ez da egin, edo nahasia izan da, edo ezkutuan eta lotsa bezala (eduki zaharrak hitz berriekin jantziz) HEOKaren aurrekoarekin jarraitu da.
Eta hirugarren zehaztapen mila, zer? Bada, irakasleak eta ikasleak beti bezala parakaidasik gabe ahal dutena egiten, baina oraingoan despistatuta eta nahiko noraezean gehienak.HABEk material "eredugarrien" bidez (BARRENE...) egoera zuzendu nahi izan zuen, baina materialok ere kutxa itxiak ematen dute, sekuentzializazio gabekoak atazetan oinarritutakoak diruditenak azalean baina programa koherente batean integratu gabekoak.
Ondorioa:Programa! Programa! bigarren zehaztapen maila ezin da gainetik pasatu, euskaltegiek, sareek edo dena delakoek (hezkuntzaren kurrikuluaren kasuan argitaletxeak izan dira gehienbat)lehenbailehen ekin behar diote dagokien syllabusa/k diseinatzeari.Bide eklektikoa hartuz nahi badute (beharbada, maila bakoitzari syllabus ezberdina dagokio eta akaso, syllabus mota batzuk osagarriak / bateragarriak dira...)baina programa koherentea eskainiz irakasleei eta ikasleei, berauek negoziatuz eta kontsentsu bidez hirugarren zehaztapen maila diseinatu eta gauza dezaten.