Karrajua - motibazioa - Comments

zergatik ikasi euskara?

nerea — Fri, 03 Oct 2008 17:59:23 +0200

oso galdera interesgarria, eta azken urteotan neure buruari askotan egin diodana. Nik ere euskaltegi baten nabil eskolak ematen eta azken boladako eboluzioa ikusita uste dut gero eta gehiago direla "el puto euskera" diotenak inolako konplexurik gabe. Gero eta gehiago sentitzen dut "gartzelero" papera betetzen ari garela irakasleok. Presio handia dabil bazterretan,lanerako ditxosozko perfilak direla eta. Eta balizko abantaila horiek gaur egungo gizartean ez ditut garbi ikusten: seme-alabekin hitz egiteko?? (adin batetik aurrera oso zaila egiten zaie oro har gurasoei euskara txukun ikastea). Euskal literatura irakurtzeko?? Zeinek irakurtzen du gaur egun, "los pilares de la tierra" ez bada? Kalean hitz egiteko? zertarako, mundu guztiak erderaz badaki? Etorkinek euskara ikasi??? Integratzeko??? Ez al da berba potoloegia?
Enfin, ikusten duzuenez nahiko panorama beltza iragartzen diot honi guztiari. Eta gazteek? egiten dute?
Ez dakit, iruditzen zait euskara ikasteak esfortzu ikaragarria eskatzen duela, eta bizi garen gizarte hedonista honetan ez gaudela oro har horretarako prest.

Malaletxeko galdera...zuzenak

aitor — Fri, 03 Oct 2008 13:33:43 +0200

Arrazoia duzu, Benito. Ezin gara erantzun errazekin konformatu. Horiei guztiei aurre egin behar diegu.

Eta bukatzeko diozuna (erosleak titulua baino ez duela nahi), hori ere egia berdaderoa. Eta gustatu zein ez gustatu, horixe izan behar dugu kontuan. Gu asebetetzea edo ez, nire ustez, bigarren mailako kontua izan behar du... euskaltegian behintzat. Euskaltzale modura gure ardura eta lana haratago eraman nahi badugu, euskaltegian egiten dugunari irakurketa positiboa egitea besterik ez dugu... edo gure euskaltzaletasuna euskaltegiko lau hormetatik haratago eraman.

Horretaz gain, tituluak, agiriak ... eskuratzen laguntzea gure ikasleak euskarara hurbiltzeko beste bide bat izan liteke. Gure euskaltzaletasunaz gain gure gizatasunak eta profesionaltasunak ere agian hurbilaraz litzake, afektiboki, euskarara.

Josuri: Zuk diozuna ere egia da, zoritxarrez. Horretan bi kontuk dute eragina, nire ustez: norbere bizitzan izandako porrotak, frustrazioak edo ezintasunak; bestetik, komunikabiderik irakurrienetan azkenaldian egiten ari den kanpaina. Zenbait egunkaritan irakurri ditut azkenaldian Francoren garaian ere idatziko ez ziren kontuak euskara dela-eta.

Honen inguruan, printzipioz, nire iritzia "al trapo" ez sartzea da, ahal dela, egoerak egoera (goi mailako ikasle interesatuekin, agian, eztabaida modura aprobetxa liteke). Hobe modu positiboan jokatu.

Norbanakoarentzako etekina

Benito — Thu, 02 Oct 2008 20:37:12 +0200

Azkenotan euskalgintzan entzun dugun leloa dela esango nuke, euskara ikasteak eta euskaraz egiteak pertsonari dakarzkion abantaileak azpimarratu behar ditugu eta karga ideologikoa, identitarioa, alarmista kendu euskararen asuntuari.

Euskaltegien kanpainetan ere horren zantzuren bat ikusi dugu aurten: Bilbo Zaharraren "Unibertso berri bat", IKAren "Euskaraz Jantzi - El euskera viste" edo AEKren "La ciencia de enseñar la lengua amistosamente. El efecto afecto" horietan adibidez (mundu berria, pertsonari ekarpena egin, harremana eta adiskidetasuna...). Topagunearen mintza-praktika egitasmoen publizitatean ere "zure euskara", "zure ideiak", "zure zaletasunak"... "zure.." hori azpimarratu dute.

Norbanakoarekin lotutako baloreak nonbait. Asier Etxanizek aipatu duen idazkian hain zuzen ere norberarentzako etekinen zerrenda egin digute:

Seme-alabekin euskaraz komunikatu ahal izateko; edota telebista euskaraz ikusi ahal izateko; aldizkari edo liburu bat euskaraz irakurtzeko. Lanean ari zarela, lankide euskaldunekin hitz egiteko. Ikasten edo lan bila bazabiltza, titulu ofizialak eskura ditzakezu; eta gainera, agiria lortuz gero, horregatik ere dirulaguntza berezia eskura dezakezu. Aisialdian, dendan edo jatetxean euskaraz aritzeko... Tira, abestiak dioen bezala, Ó...badira mila motibo...Ó euskara ikasteko. Ah! Euskal abestiak ulertzeko ere balio du.

Neuri hala ere hauekin guztiekin sentsazio bat geratu zait. Norbanakoarentzako onura horiek guztiak ez dira apur bat anbiguoak? Zehaztu gabeak? Nahiko motibagarriak ote dira? Benetakoak dira?

Noraino zabaltzen da mundu berria euskara ikasita? Zer nolako mundua da hori? Zer jantzi mota ekarriko dit euskarak? Gustukoa izango dut? Afektoa, maitasuna eta laguntasuna ekarriko dit benetan ikasteak? Neure zaletasunak praktikan ipini ahal izango dut? Seme-alabekin lortuko dut komunikazioa? Telebista ikusita edo aldizkari-liburuak irakurrita probetxuzko zerbait aurkituko dut? Lankideekin egingo dut euskaraz? Dendan eta jatetxean euskaraz egingo dut? Euskal abestiak ulertzeko premia daukat?

Malaletxeko galderak direla pentsatu du honez gero batek baino gehiagok, seguru. Kontua da erosleak saldu diotena jasotzea esperoko duela. Hobeto esanda, saldu diotena erosi duelako sentsazioa izatea. Orain, erosleak titulua baino ez badu nahi, errazagoa izango da asebetetzea. Baina horrek ez gaitu gu asebetetzen nonbait.

Zergaitik ikasi euskara?

txerra — Thu, 02 Oct 2008 18:10:19 +0200

Begira zer dioen Asier Etxanizek:

http://www.elgoibarren.net/index.php?option=com_content&task=view&id=1231&Itemid=39

Niri gustatu zaizkit azken biak: traba egitearren, izorratzearren. Euskaldun askotxok (zenbait lekutan) izorratzearren egiten dute euskaraz, nire ustez ....

Nork erosiko du euskara?

Josu — Thu, 02 Oct 2008 16:52:01 +0200

Bai, Iñaki Martinez de Lunak arrazoi du. Eta, jakina, honek guztiak gurean ere badu eragina. Zuzena.
Ni, baina, beste zerbaitek kezkatzen nau. Uste dut euskal gizartea beste alde batetik eta beste modu batera ere aldatzen ari dela. Azken urteotan nabari izan dut aldaketa ikasle (mota) batzuengan: gero eta lotsa eta konplexu gutxiago daukate behartuta ikasten ari direla eta bestela ez luketela ikasiko aitortzeko; el puto euskera eta los putos perfiles hitzetik hortzera erabiltzeko...
Iruditzen zait lur azpiko mugimendu bat bezalako zerbait dagoela euskal gizartearen zatirik erdaldunean eta noizean behin azaleratzen dela mutur ttiki bat. Iruditzen zait halaber mutur horri begira geratzen garela lur azpian zer ezkutatzen zaigun imajinatu ere egin gabe.
Eta beldur naiz, zentzurik zabalenean, ez ote den eguna helduko zeinetan gizartearen zati erdaldun horrek esango duen: -Tira, kokoteraino nago, ez dut euskara ikasiko. Ez dut nahi. Punto.
Orain arte zuzentasun politikoak tabu bihurtu du euskarari aurrez-aurre uko egitea, "konsentsu" moduko bat onartu dugu denok, dakigunok eta ez dakitenek.
Euskara saldu nahi dugu. Ondo. Eta inork erosi nahi ez badu?

Begitanziñoa

Benito — Mon, 26 Nov 2007 17:14:04 +0100

Euskalgintzako beste munduena "begitanziñoa" izan da. Pozten naiz hala izan ez bada, aurpegi guztiak ez ditugu ezagutzen eta. Hala ere, kezkatxoa geratzen zait, ez joan zirenak edo joan ez zirenengatik, askotan sumatzen den interesagatik baino.

Dena dela, ohartarazi duzunarekin azkenengo inpresioa indartu egiten da. Euskalgintzako aktibo eta kezkatuenetakoak bildu ziren han.

Sikieran beste guztiak zu eta bion modura animatu badira, ondo gabiltza.

Mamitsua benetan

unai — Mon, 26 Nov 2007 14:51:02 +0100

"Programa ikusita, euskara elkarteetatik harago euskalgintzatik interes gehiago beharko zela begitantzen zait..." diozularik bi kontutxo...

Lehena, euskalgintzako eragiletza handiagoa behar lukeela dudarik ez, baina, ehe-tik izan ginen, IKA-tik ere azaldu ziren, Kontseilukoren bat ere bai...

Nik neuk behintzat balorazio ona egiten dut bertan bizi izandakoaz, ea orain han esandako guztiarekin gai garen guztion artean bide berriak zabaltzeko!!

Bistan da

Benito — Sun, 21 Oct 2007 20:49:31 +0200

Galiziarrek guk baino arazo gutxiago edukitzen dute mundura zabaltzeko. :D

Oso ona

Jabi — Sun, 21 Oct 2007 13:19:56 +0200

Ta hala da, ez da batere zaila galiziarrak aurkitzea NYen, jatetxe espainiar guztietan dira orensetarrak.

Estrategia berdina?

Benito — Mon, 08 Oct 2007 17:04:01 +0200

Hau ez da izango halako estrategia bat?

Carmen

plisti-plasta — Fri, 05 Oct 2007 14:27:38 +0200

Begira zer esan zidan behinola Carmen, nire ikasleetako batek: :

“Badakizu lan gogorra egiten dudala Gurutzetan, txandaka. Neka-neka eginda heltzen naiz etxera eta han ditut nire alabatxo kuttunak zain, ni noiz helduko. Alabekin egon, etxeko lanak egin, etxerakoak ere bai, eta geratzen zaidan denbora apurrean euskaltegira etortzen naiz. Ez daukat arnasa hartzeko astirik. Nire zaletasunak erabat baztertuta ditut, lanerako baino ez naiz bizi eta gainera... hau guztia, zertarako?. Titulua aterako dut (ateratzen badut, behintzat) eta gero ez dut euskara erabili beharrik izango ”.

Zer ote da Carmen mertzenarioa ala biktima? Ezin ote dira hizkuntz politika eraginkorragoak abian jarri?

Galderatxo bat "Plista

Aitor — Fri, 05 Oct 2007 08:30:59 +0200

Galderatxo bat "Plista plastarentzat"
Zer esan nahi duzu euskaltegiko ikasleak "hizkuntz plangintza oker baten biktimak direla" diozunean? Ez diot baieztapen honen kontra nagoenik; argitu aldera eta eztabaidan sakontze aldera egiten dizut eskaera.

Mertzenarioak

plisti-plasta — Thu, 04 Oct 2007 14:51:37 +0200

Hauexek dira nire ustez benetako premisak: "40. 000 lagun euskaltegietan" "horietako asko tituluaren bila". Ergo "40.000 lagun horiek ezagutzatik erabilerara eramateko politika eraginkorrak sustatu behar dira" ergo "zenbakien bozkarioa, burokrazia hutsetik haratago, bizitza errealean islatu behar da"

Konforme nago zurekin, Benito; premisa batzuk errazegi saltzen dira, urrazalari bakarrik begiratuta. Euskaltegiko ikasleak ez dira ez mertzenarioak. Nire ustetan hizkuntz plangintza oker baten biktima hutsak, baizik.

Premisak

Benito — Thu, 04 Oct 2007 14:13:44 +0200

Topikoaren kontuaz ez nabil egia den ala ez, azkenotan zelako merke saltzen den errealitate absolutu bezala baino.

Premisak: "40.000 lagun euskaltegietan" eta "jendea tituluagatik baino ez dator". Ergo, "40.000 lagun daude titulua ateratzen", ergo, "euskaltegietan mertzenarioak baino ez daude" edo "inork ez du euskara nahi" edo tamainako astakeriak. Horrelako premisak ezin dira hain merke saldu.

Egia esanda, Xabi Larrañagaren diskurtsoari ez diot oraindino tamaina hartu dena dela. Beharbada Hizkuntzaren soziologia eta beste blogeko eztabaida honek lagundu ahal digu artikulua hobeto kokatzen.

Trintxeratik

plisti-plasta — Thu, 04 Oct 2007 13:12:52 +0200

Nik ere buelta pare bat eman nahi nizkioke X. Larrañagak dioenari. Horretarako “Zenbakiek bozkario” artikuluko hiru paragrafo erabiliko ditut.

Hona lehenengoa: "40.000 horien artean (matrikulatu direnei buruz ari da) zenbat dira abertzale euskaltzaleak? Rifeko gerra ekarri dit gogora: ahoan patria, eskuan bandera eta batez ere poltsikoan txanponak nire ordez soldadu pobrea joan dadin".

Ados nago Xabirekin, zenbait handi-mandiren (ahoan patria, eskuan bandera eta poltsikoan txanponak) euskararekiko hipokresia salatzean baina “40.000 horien artean zenbat dira abertzale euskaltzaleak?” galdera hori soberan dago. Abertzale euskaltzale (ez dut uste gauza bera denik) izan behar al da euskara ikasi eta erabiltzeko?

Nire ustetan erresistentzia garaiak gainditzeko ordua da, behingoz. Erresistentzia garai horietan abertzaletasunak gorde zuen euskara bere ondarea bailitzan (eskertzekoa!) baina ezinbestekoa da zirkulua zabaltzea eta euskara euskal herritar guztion ondare eta komunikazio tresna bihurtzeko. Eremua zabaldu behar diogu euskarari guraso abertzaleak dituen haurtxo ahul eta zaindu beharrekoa izatetik, mota guztietako lagunak dituen hiritar izatera.

Bestalde, eta paragrafo horrekin jarraituz: nola ez dute hiritar batzuek euskara abertzaleek inposatutako uztarritzat sentituko, geuk ere horrelaxe sentitzen badugu ? “Rifeko gerra ekarri dit gogora: ahoan patria, eskuan bandera eta batez ere poltsikoan txanponak nire ordez soldadu pobrea joan dadin”.

Hona bigarren paragrafoa: “Birjaiotzeko aukerarik izango balute guztiek nahiago lukete euskaldun sortu. Baina tituluaren beharra desagertuko balitz zenbatek oparituko lioke hainbeste urte hizkuntza honi –edo besteri-?”

Oso paragrafo klabea da honako hau. Inbertsio bat egiten dugunean (hizkuntza bat ikasteko inbertsio handitxoa egin behar da) horren ordainak parekoa izan behar du. Honela gertatzen al da euskararen kasuan? Zeintzuk ate zabaltzen ditu euskarak (edo tituluak) ikasle askoren ustetan? Sarri askotan lanaren ateak zabaltzen ditu, eta ez komunikazio esparruenak. Xabiren esaldi honek erakusten digu kasu askotan motibazio integratiboa egon dagoela baina, hala ere, motibazio nagusia instrumentala dela. Eta, zer? Esaten digu Aitorrek. Konforme, eta zer? baina... Onartzen dut nik motibazio instrumentala, baita administraziotik ere berau bultzatzea baina motibazio instrumental endogenoa bultzatu beharrean (adib:euskara ikasi behar dut, lanean erabili behar dudalako) motibazio instrumental exogenoa bultzatu da (adib: euskara ikasi behar dut titulua lortu eta lanpostua egonkortzeko). Hau da, ikasle askok ez du prozesuaren amaieran bere burua euskaraz komunikatzen irudikatzen eta hor dago gakoetariko bat.

Badakit, Benito, badirela bestelakoak ere eta zenbait ikaslerekin injustua naizela, gure errealitateak ere ez dira berdin berdinak eta; hala ere, portzentaia handi batean honela gertatzen da gurean behintzat.

Baina euskararekin bakarrik gertatzen al da inbertsio/ahalegin desoreka hori? Begira zer dioen Xabik: “ Baina tituluaren beharra desagertuko balitz zenbatek oparituko lioke hainbeste urte hizkuntza honi –edo besteri-?”

Bestalde, motibazio emozionalaz hitz gutxi behar dira Xabik Rifeko gerrako soldaduak gogoratzen baditu gure ikasleak ikusita.

Hona hirugarren paragrafoa eta azkena: “Arazoa da ideologikoki ezinbestekoa zaigun hizkuntza ideologian eta praktikan behar ez duen jendea ikasten ari dela gehienbat. Eta jende horren gain utzi duela abertzaletasunak euskararen benetako salbazioa. Injustuaz gain absurdua”

Ezin esan ados nagoela esaldi honekin. Niretzat euskara ez da ideologikoki ezinbestekoa izan behar; euskarak ideologikoki ezinbestekoa izatetik, praktikan ezinbestekoa izatera pasa behar du (hauxe da gakoa!). Gainera, euskararen (tresnaren) eskubideetatik haratago egon behar dute euskaldunon (tresnaren erabiltzaileon) eskubideak.

Abertzaletasunak jende horren gain utzi duela euskararen salbazioa esatea ere gehiegizkoa da; hasteko, abertzaletasuna ez delako euskararen jaun eta jabea eta bestetik, abertzaletasuna anitza eta ñabarra delako. Boteretik garatu den hizkuntza politika kritikatzea gauza bat da (horretan bat gatoz hein batean, bederen) eta beste bat honelako esaldi borobilak botatzea. Injustuaz gain absurdua.