Karrajua - blog sarrera - Comments

Nahi, jakin, ahal

Benito — Sun, 07 Mar 2010 20:05:55 +0100

Seguruenik, laguntza beharko du, bai. Adibidez, kontura dadin pertsonek egiten dituzten gauzarik sinpleenak eta ohikoenak ere egin daitezkeela hor, eta egin egiten direla (-Egun on! Zer moduz katarro hori?...), eta, adibidez, azterketa bat prestatzea ere jendearen artean egiten den gauza bat dela, eta hor pertsonek elkarrekin egiten dituztela gauzak, eta hitz egiten dute, eta kontatzen dituzte gauzak, eta iritziak, usteak, sentsazioak eta disgutuak-pozak partekatzen dituzte, eta batak besteari laguntzen diola, eta horren harira sortzen direla berriketak, testuak, mezuak...

Alegia, beharbada laguntza begirada beste leku batera eramateko baino ez da, betaurrekoak kendu, jarri edo aldatzeko.

Kale horretan edozer egin

ark — Sun, 07 Mar 2010 19:03:16 +0100

Kale horretan edozer egin daiteke, txangoak antolatu eta kudeatu, afariak montatu, erakusketak, eztabaidak, jokoak, kantatu, osasunari buruzko aholkuak jaso eta eman, kritikak (liburuak, filmak, gauzak, pertsonak, azterketak...), batzarrak, webguneak sortu, tokian tokian dauden hizkuntza berriei buruzko gauzak ikasi... Kontua da kale horretan mundu guztia dabilela azterketa bat prestatzen eta zeregin guztiak utzita dauzkate (ahaztuta?). Kalea garbitzen daudela esan daiteke, kale garbi eta txukuna. Mundu guztia garbitu eta garbitu, eta afaria antolatu edo liburuak kritikatu nahi dituztenak alfer hutsak dira, golfoak! Kontua da, golfokeriak asko irakasten duela, ondo dakigu hori; eta kale txukunek, garbituek, itxura polita bai, baina bizitasunik ez dute izaten.
Dena dela, girotzen jakitea (gogoratzea) ere garrantzitsua izaten da; izan ere, jendeari kale-garbiketan laguntzen luzaroan egon denak ere laguntza beharko du bere kaleari behar duena nola eman jakiteko, ezta?

Hizkuntzak elkartzeko

Aitor — Wed, 24 Feb 2010 08:14:34 +0100

Halaxe dio "O lar de Fairiño" izeneko blogeko kudeatzaileak eta dekalogo honen maketazioaren egileak, Monica Muñozek, Karraju honetan berak egindako lanaren berri jasotzerakoan.

Kantak dioen bezala, "Nik zuri, zuk niri, agur eginez elkarri."

Aupa Benito. Horrelako gaia

jolaus — Tue, 23 Feb 2010 08:29:10 +0100

Aupa Benito.

Horrelako gaia planteatuta ezin geratuko naiz iruzkintxo bat idatzi gabe, ezta? ;)

Ez dut irakurri Idoiaren artikulua (ea ikastolan topatzen dudan) baina ipini dituzun aipuen arabera, uste dut badakidala zertaz doan kontua. Badirudi Idoiak kudeaketa mailan gauza asko ikusten dituela aldatu beharrekoak gauzak beste modu batera funtziona dezaten. Nik uste dut antolakuntza mailan gaizki egiten ditugun gauza askok badutela eragina erreta sentitze horretan. Denbora alferrik galtzearen sentsazioa, eraginkortasun falta, erabakiak eta ardurak norberak bere gain hartu ez baina ingurukoek egindakoa krtikatzea... Duela denboratxo bat nik ere pentsatzen nuen hori guztia kudeaketa mailan aldaketak bultzatuz lor zitezkeela.

Baina azkenaldi honetan kezkatuago nabil azkenaurreko paragrafoan diozunarekin. Aldaketak etorriko dira soilik behar horiek lurrera ekarri eta zuk perzibitzen duzun hori besteentzat ulerkorra bihurtzen bada, bestela akabo. Batzuk laino guztien gainetik bagabiltza, beste batzuk sasi guztien azpitik dabiltzanean, nekez etorriko dira idoiak botatzen dituen horiek.

Genis Rocari behin entzun nion Donostian "gestión del cambio"-ri buruz hitz egiten. Berak ez zituen kudeaketa mailako errezeta magikorik eman, berak, bestelako gauzak aipatu zituen, emozioetaz, sentimenduetaz, harremanetaz hitz egin zuen. Erraz esaten da baina zeinen konplikatua den; niri behintzat oso zaila egiten zait.

Beste buelta bat

Benito — Sun, 21 Feb 2010 19:00:25 +0100

Monicaren lanari segida emateko, hona hemen haren diseinuaren gaineko aldaera bat, aurkezpen bat, Prezirekin eginda.

Hizkuntzen iraunkortasuna bultzatu on Prezi

Hizkuntza etorkinak

Plisti-plasta — Sun, 21 Feb 2010 15:06:20 +0100

Bazen nire herrian oso ezaguna zen txoria. Bitxia zen gero Ambolo izeneko loritoa!

Lorito feo!- esaten genion guk-

Borracho!- erantzuten zigun berak-

Oraintsu hil zen eta oraintsu jakin nuen Ambolok Kaixo! esan nahi duela Ekuatore Gineako fang hizkuntzan. Harritu egin nintzen eta horrek pentsarazi zidan euskara beste hizkuntza batzuetako hiztunentzako ikusezina den moduan, zein ikusezinak diren guretzat inguruan dabiltzan zenbait hizkuntza: hizkuntza etorkinak, etorkinen hizkuntzak.

Kexu izaten gara ingelesak, espainierak edo frantsesak ikusi ere ez gaituelako egiten baina ikusten al ditugu guk inguruko beste hizkuntza horiek? Iruditzen zait beti gaudela besteek urratsa noiz emango zain.

Jar ditzagun handitasuna eta txikitasuna handikeriaren eta txikikeriaren parean eta gogora dezagun esaera zaharra: iturri txikiak handiak beste kentzen du egarria.

Mila esker Aitor, Mónica eta Benito.

Konpetentzia

Benito — Fri, 05 Feb 2010 14:18:09 +0100

Galdera gehiago zure galderetatik:

Simulazioarekin erabiltzeko konpetentzia ala simulatzeko konpetentzia eskuratzen da?
Hizkuntza erabilera sustatzea ez da azken batean gure lanaren azken xedeetako bat?
Akreditazioak gure azken xede hori bete dugun akreditaten digu?

Aker hau elebiduna benetan. Euskarazko eta gaztelaniazko baliokideen adiera guztiak hartu ditu.

Akerraren adarrak

Plisti-plasta — Fri, 05 Feb 2010 08:28:46 +0100

Zure hitz-jokoak txikitako ’akerrak adarrak okerrak ditu’ hura ekarri dit gogora. Azter dezagun:

Gaitasuna ez da erabilerarako lehen urratsa besterik. Behar besteko konpetentzia izateak ez dakar atzetik erabilera, halabeharrez. Baina honek beste galdera batzuk egitera garamatza:

- Zeren bidez eskuratu eta elikatu beharko litzateke konpetentzia: simulazio hutsaren bidez (probalekuan) ala simulazioaren eta mailan mailako erabileraren bidez (probalekuan eta plazan).

- Zeri begira jarri beharko genuke gure iparrorratz didaktikoa: konpetentziaren akreditazioari ala erabilerari begira?

- Nahikoa al da zenbait kasutan konpetentziaren akreditazioa eskatzearekin?

Akerrak adarrak okerrak ditu.

Zer utzi?

Plisti-plasta — Tue, 02 Feb 2010 20:11:59 +0100

Zer utziko diegu?

Paperak

ala

Pertsonen arteko hartu-emana, ziklikoa eta jarraia; ezagutza, edukiak, esanahia, trebezia, konfidantza eta taldetasuna apurka-apurka berekin hazten dituena*?

Zer utziko diegu?

Materialak

ala

dinamikak?

*Interakzioaren definizioa, Benitok eskainia.

Txitak eta arrautzak

Plisti-plasta — Tue, 02 Feb 2010 20:03:22 +0100

Zer izan zen lehenago txita ala arrautza? Komunitateak sortzen du interakzioa edo interakzioak komunitatea? Egia al da beti uztartu beharra dagoela komunitatea eta interakzioa?

Ez dira galdera hutsalak, ez pentsa. Nik neuk interakzioan jarriko nuke azpimarra eta ez hainbeste komunitatean. Interakzioaren kantitatean eta kalitatean, alegia. Sen hutsez jokatuta, iruditzen zait badirela hiru interakzio maila desberdin, hiru interakzio kalitate desberdin. Batak bestera eramaten du, beti ere behar besteko kantitatea eta iraupena egonez gero. Ikus ditzagun banan-banan.

Oinarrizko interakzioa : pertsona eta testuen artekoa (testua zentzu zabalenean ulertuta). Pertsonak jaso besterik ez du egiten. Lurkerra da. Inplikazio ahula du sarean. Norabide bakarrekoa. Igorleak ez du ordainik jasotzen.

Elkarreragina: pertsonen artekoa da. Pertsonek elkarren ezagutzan eragiten dute. Eragina norabide anitzekoa da. Igorleak ordaina jasotzen du eta partaideak sarearen adabegiak dira.
Elkarrekintza: hau ere pertsonen artekoa da. Elkarren ezagutzan ez ezik, medioan eragiten dute, sarean zein saretik kanpo. Indar desorekatzailearen funtzioa betetzen dute.

Nire ustetan sarea ehundu dadin,ezinbestekoa da bigarren mailara, elkarreraginarenera, igotzea, baina horretarako garrantzia dauka kantitateak ere: adabegi kopuruak eta fluxuaren emariak alegia. Komunitatea osatzeko, berriz, hirugarren kategoriara igo beharko genuke.

Euskara irakasleak 'komunitatea' aztertuz gero, esango nuke oraingoz lehen mailan dagoela, gehienbat 1.0. jokabidea duela hain zuzen. Eta bigarren mailara igotzeko ahalegina egiteko adabegiak falta direla, fluxu fokusak. Zergatik, ordea?

Hamaika arrazoirengatik: medioa bera, kultura, formazioa, sektorearen egituraketa ahula… baina bada nire ustetan zeharka bada ere, behin baino gehiagotan aipatu duzuen arrazoi bat, hau da, lanarena eta aisialdiarena. Sinple-sinple esanda: lana derrigorra da eta aisia, berriz, askea (langileon lorpenik garrantzitsuenetakoa) . Sare batean bizi jokatu nahi duen kideak aisialditik jan behar du, lanari aisialdia inbaditzen utzi. Nori eska dakioke halakorik?

Nire ustetan zaletasunei buruzko sareak, identitate sortzaileak, entretenimenduari eta gozamenari lotutakoak… aisialditik jan dezakete denbora, barau osatu eta bertan elikatu. Sare profesionalak, ostera,indartuko badira, esparru profesionalean indartu beharko dira, esparru horretarako baliabide praktiko bilakatuz (Lekutan gaude gu une horretatik oraindik!).

Bitartean, pazientzia, adiskideak. Bide alboko arboletako markei jarraitu (baina ez beti).

Habeko irakaslea

leire narbaiza — Tue, 02 Feb 2010 11:10:10 +0100

Josuri moduan nik ere mu-ni-ci-pal esan behar izan dut sarritan. Behin, lagun batekin fitxatzeko txartela erakutsi behar izan nion, ez zidalako sinesten.
Beste behin, Correos-eko bulegoan beste udal euskaltegi batera gutun bat bidali nahi nuen, baina posta-bulegoko zigiluarekin. Postariak esan zidan euskaltegiak ez zirela leku ofizialak; hau da, ez zirela administrazioa. Atzera ere atera behra izan nuen zorioneko txartela. Erdi-konbentzitu nuen.
Dena dela, ez da erraza izaten gure txolopote hau azaltzea.
Ondo segi, lagunok

Zaharrak berri

Benito — Sun, 31 Jan 2010 21:17:49 +0100

Bai gizona, eta "Ah ¿Pero en AEK hay que traer bolígrafo?"eta beste hainbat. Bistan da imajinario horiek ez direla errazak aldatzen, baina erakunde publikoetatik ere ez dute asko laguntzen batzuetan, adiibideak, Euskararen Berripaperarena bateko, eta aipatu dituzun kartelak besteko. Dena dela, hori oraindik ere horrela bada, seinale euskaltegien komunikazio-politikak ere nonbait egiten duela kale, ze, sentsazioa daukat euskaltegien imajinarioa ez dela 20 urtean asko mugitu.

Bestalde, txutxumutxu hori ez da hain berria izan. Seguruenik batek baino gehiagok pentsatu du: "Patxi Lopez HABEn ari da ikasten".

T(r)opikoak

Jozu — Sun, 31 Jan 2010 20:33:38 +0100

Zenbat aldiz ez ote dudan esan: "De HABE no, mu-ni-ci-pal, joder, mu-ni-ci-pal." Baina alferrik, oraindik jendearen imajinarioan, neure inguruan behintzat, bakarrik daude HABE eta AEK. Edo bestela, Bilboko "euskaltegi handiak" (pribatuak, alegia). Beste alde batetik ez dut inoiz ulertu "HABEren dirulaguntzaz" jarri behar izatea ikastaroen publizitatean, adibidez; ez litzateke egokiagoa Eusko Jaurlaritzak lagundua dela, besterik gabe? Eta, topikoak topiko, jendearentzat, badakizu, azterketak gainditzeko "a HABE" etortzen zaizkgu eta berbetan ikasteko "a AEK" joaten zaizkizue ;-)

Eta amaitzeko, inork entzuten ez gaituenez, txutxumutxu bat.

Eskerrik asko ekarpenagatik

Benito — Tue, 26 Jan 2010 00:26:12 +0100

Eskerrik asko ekarpenagatik, Inaxio (eta beste guztiok ere bai). Bistan dago hizkuntzaren asunto hauetan karga emozionalak badirela, zoritxarrez aitortzen dena baino gehiago, eta -esango nuke- uste den baino eragin handiago dute. Pertsonen garrantziaz eta pertsonari begira jarri beharraz aritu zen lehengoan zure kide bat Durangon, eta beharbada, bada sasoia lantzearekin batera horretaz ere jarduteko. Ez gara errobotak azken batean.

Atrebentzia egia bada

Benito — Tue, 26 Jan 2010 00:19:52 +0100

Eskerrak atrebentzian ez naizela bakarrik geratu. Baina nire atrebentzia hori egia bada, beharbada uste dugun baino askoz ikase(gai) gehiago ditugu, hau da, EGAbakoak ez dira ikasi behar duten bakarrak.