Karrajua - Comments

Chinesepod

Benito — Mon, 08 Feb 2010 19:39:08 +0100

Zalantza honetan beharbada lagungarriak izan daitezke Ken Carrollen gogoetak. Konstruktibismoaren ideiak aplikatzeko saio praktiko moduko bat egin zuten Chinesepod zerbitzuan.

Ingelesez dago, baina, tira, jakintza sarean ere badago ;-)

Metodo naturala?

Plisti-plasta — Mon, 08 Feb 2010 08:45:43 +0100

Konforme diozunarekin. Baina nire ustetan konektibismoak hizkuntzaren ikaskuntzaren proposamen metodologikoan metodo naturaletik, murgilketatik, haratago jo beharra dauka erabilera eta eskurapena esplikatzeko orduan.

Hizkuntza eta konexioak

Benito — Mon, 08 Feb 2010 00:09:59 +0100

Antzeko zalantza etorri zait neuri ere konektibismoa dela eta. Ez dakit hizkuntzaren eskurapena/ikaskuntza non-nola kokatzen duten, edo behintzat ez dut aurkitu horri buruzko erreferentzia argirik (baliteke egotea). Deigarria da ikusita konexioen kontu horri eragiten dabiltzan batzuk hizkuntzaren irakaskuntzaren mundutik datozela.

Ez dakit, azalpena ez da konplexua izango akaso. Aipatu dituzun hiru geruzen artean elkarreragina dagoela esan duzu, eta beharbada komunikazioaren jarioak lengoiaen geruza elikatzen du, (inter)akzioak ikaskuntza jartzen du martxan alegia. Hau da eskuliburura zenbat eta gehiago jo datu gehiago pasatuko dira gure barnera, eta datu horiekin zein eskuliburuak azaltzen duen gailua erabiliaren erabiliaz, zein gailu hori erabiltzen duten beste pertsona-nodoekin interakzioan gure trebezia eta jakintza haziz joango da apurka-apurka.

Tira, azalpen "kaseroa" egiteko saioa baino ez da izan.

Konpetentzia

Benito — Fri, 05 Feb 2010 14:18:09 +0100

Galdera gehiago zure galderetatik:

Simulazioarekin erabiltzeko konpetentzia ala simulatzeko konpetentzia eskuratzen da?
Hizkuntza erabilera sustatzea ez da azken batean gure lanaren azken xedeetako bat?
Akreditazioak gure azken xede hori bete dugun akreditaten digu?

Aker hau elebiduna benetan. Euskarazko eta gaztelaniazko baliokideen adiera guztiak hartu ditu.

Akerraren adarrak

Plisti-plasta — Fri, 05 Feb 2010 08:28:46 +0100

Zure hitz-jokoak txikitako ’akerrak adarrak okerrak ditu’ hura ekarri dit gogora. Azter dezagun:

Gaitasuna ez da erabilerarako lehen urratsa besterik. Behar besteko konpetentzia izateak ez dakar atzetik erabilera, halabeharrez. Baina honek beste galdera batzuk egitera garamatza:

- Zeren bidez eskuratu eta elikatu beharko litzateke konpetentzia: simulazio hutsaren bidez (probalekuan) ala simulazioaren eta mailan mailako erabileraren bidez (probalekuan eta plazan).

- Zeri begira jarri beharko genuke gure iparrorratz didaktikoa: konpetentziaren akreditazioari ala erabilerari begira?

- Nahikoa al da zenbait kasutan konpetentziaren akreditazioa eskatzearekin?

Akerrak adarrak okerrak ditu.

Zer utzi?

Plisti-plasta — Tue, 02 Feb 2010 20:11:59 +0100

Zer utziko diegu?

Paperak

ala

Pertsonen arteko hartu-emana, ziklikoa eta jarraia; ezagutza, edukiak, esanahia, trebezia, konfidantza eta taldetasuna apurka-apurka berekin hazten dituena*?

Zer utziko diegu?

Materialak

ala

dinamikak?

*Interakzioaren definizioa, Benitok eskainia.

Txitak eta arrautzak

Plisti-plasta — Tue, 02 Feb 2010 20:03:22 +0100

Zer izan zen lehenago txita ala arrautza? Komunitateak sortzen du interakzioa edo interakzioak komunitatea? Egia al da beti uztartu beharra dagoela komunitatea eta interakzioa?

Ez dira galdera hutsalak, ez pentsa. Nik neuk interakzioan jarriko nuke azpimarra eta ez hainbeste komunitatean. Interakzioaren kantitatean eta kalitatean, alegia. Sen hutsez jokatuta, iruditzen zait badirela hiru interakzio maila desberdin, hiru interakzio kalitate desberdin. Batak bestera eramaten du, beti ere behar besteko kantitatea eta iraupena egonez gero. Ikus ditzagun banan-banan.

Oinarrizko interakzioa : pertsona eta testuen artekoa (testua zentzu zabalenean ulertuta). Pertsonak jaso besterik ez du egiten. Lurkerra da. Inplikazio ahula du sarean. Norabide bakarrekoa. Igorleak ez du ordainik jasotzen.

Elkarreragina: pertsonen artekoa da. Pertsonek elkarren ezagutzan eragiten dute. Eragina norabide anitzekoa da. Igorleak ordaina jasotzen du eta partaideak sarearen adabegiak dira.
Elkarrekintza: hau ere pertsonen artekoa da. Elkarren ezagutzan ez ezik, medioan eragiten dute, sarean zein saretik kanpo. Indar desorekatzailearen funtzioa betetzen dute.

Nire ustetan sarea ehundu dadin,ezinbestekoa da bigarren mailara, elkarreraginarenera, igotzea, baina horretarako garrantzia dauka kantitateak ere: adabegi kopuruak eta fluxuaren emariak alegia. Komunitatea osatzeko, berriz, hirugarren kategoriara igo beharko genuke.

Euskara irakasleak 'komunitatea' aztertuz gero, esango nuke oraingoz lehen mailan dagoela, gehienbat 1.0. jokabidea duela hain zuzen. Eta bigarren mailara igotzeko ahalegina egiteko adabegiak falta direla, fluxu fokusak. Zergatik, ordea?

Hamaika arrazoirengatik: medioa bera, kultura, formazioa, sektorearen egituraketa ahula… baina bada nire ustetan zeharka bada ere, behin baino gehiagotan aipatu duzuen arrazoi bat, hau da, lanarena eta aisialdiarena. Sinple-sinple esanda: lana derrigorra da eta aisia, berriz, askea (langileon lorpenik garrantzitsuenetakoa) . Sare batean bizi jokatu nahi duen kideak aisialditik jan behar du, lanari aisialdia inbaditzen utzi. Nori eska dakioke halakorik?

Nire ustetan zaletasunei buruzko sareak, identitate sortzaileak, entretenimenduari eta gozamenari lotutakoak… aisialditik jan dezakete denbora, barau osatu eta bertan elikatu. Sare profesionalak, ostera,indartuko badira, esparru profesionalean indartu beharko dira, esparru horretarako baliabide praktiko bilakatuz (Lekutan gaude gu une horretatik oraindik!).

Bitartean, pazientzia, adiskideak. Bide alboko arboletako markei jarraitu (baina ez beti).

Bai, hala da

Benito — Tue, 02 Feb 2010 17:06:12 +0100

Eskerrak norbait konturatu dela zertaz ari naizen ;-)

Eta uste dut asmatu egin duzula gainera: interakzioa ala iterazioa?

Interakzioa pertsonen arteko hartu-emana, ziklikoa eta jarraia; ezagutza, edukiak, esanahia, trebezia, konfidantza eta taldetasuna apurka-apurka berekin hazten dituena. Iterazioa: mekanika, errutina, inora ez doana, erritua, eduki eta esanahirik gabea, ez bada nonbaitetik datorren agindua-komandoa.

Pentsatzeko moduko galdera, alajaina!

Habeko irakaslea

leire narbaiza — Tue, 02 Feb 2010 11:10:10 +0100

Josuri moduan nik ere mu-ni-ci-pal esan behar izan dut sarritan. Behin, lagun batekin fitxatzeko txartela erakutsi behar izan nion, ez zidalako sinesten.
Beste behin, Correos-eko bulegoan beste udal euskaltegi batera gutun bat bidali nahi nuen, baina posta-bulegoko zigiluarekin. Postariak esan zidan euskaltegiak ez zirela leku ofizialak; hau da, ez zirela administrazioa. Atzera ere atera behra izan nuen zorioneko txartela. Erdi-konbentzitu nuen.
Dena dela, ez da erraza izaten gure txolopote hau azaltzea.
Ondo segi, lagunok

Ezezagunaren aurrean

Benito — Mon, 01 Feb 2010 19:04:46 +0100

Aurretiko ezagutzaren ispilua aipatu duzu, eta gaur hau irakurri dut: "Hablar un idioma desconocido es como ligar: todos conocemos la teoría, pero hay que ponerla en práctica". Hizkuntza ezezaguna... ummm, ikasi nahi den hizkuntza ez da erabat ezezaguna izango, ezta? Ikasi nahi dugun momentutik zerbait jakingo dugu haren gainean, munduan badela baino ez bada ere. Baina egingo nuke gure ikasleek hori baino askoz gehiago dakitela euskararen gainean eta euskaraz euskara ustez jakin ez arren.

Topikoei bueltaka berriro ere. Teoria eta praktika, jakitea eta ez jakitea, ezagutzea eta ez ezagutzea... Kaleidoskopioak uneoro sortzen ditu irudiak eta harri bitxiak, koloreak mugatu nahi izan arren.

Zaharrak berri

Benito — Sun, 31 Jan 2010 21:17:49 +0100

Bai gizona, eta "Ah ¿Pero en AEK hay que traer bolígrafo?"eta beste hainbat. Bistan da imajinario horiek ez direla errazak aldatzen, baina erakunde publikoetatik ere ez dute asko laguntzen batzuetan, adiibideak, Euskararen Berripaperarena bateko, eta aipatu dituzun kartelak besteko. Dena dela, hori oraindik ere horrela bada, seinale euskaltegien komunikazio-politikak ere nonbait egiten duela kale, ze, sentsazioa daukat euskaltegien imajinarioa ez dela 20 urtean asko mugitu.

Bestalde, txutxumutxu hori ez da hain berria izan. Seguruenik batek baino gehiagok pentsatu du: "Patxi Lopez HABEn ari da ikasten".

T(r)opikoak

Jozu — Sun, 31 Jan 2010 20:33:38 +0100

Zenbat aldiz ez ote dudan esan: "De HABE no, mu-ni-ci-pal, joder, mu-ni-ci-pal." Baina alferrik, oraindik jendearen imajinarioan, neure inguruan behintzat, bakarrik daude HABE eta AEK. Edo bestela, Bilboko "euskaltegi handiak" (pribatuak, alegia). Beste alde batetik ez dut inoiz ulertu "HABEren dirulaguntzaz" jarri behar izatea ikastaroen publizitatean, adibidez; ez litzateke egokiagoa Eusko Jaurlaritzak lagundua dela, besterik gabe? Eta, topikoak topiko, jendearentzat, badakizu, azterketak gainditzeko "a HABE" etortzen zaizkgu eta berbetan ikasteko "a AEK" joaten zaizkizue ;-)

Eta amaitzeko, inork entzuten ez gaituenez, txutxumutxu bat.

Eskerrik asko ekarpenagatik

Benito — Tue, 26 Jan 2010 00:26:12 +0100

Eskerrik asko ekarpenagatik, Inaxio (eta beste guztiok ere bai). Bistan dago hizkuntzaren asunto hauetan karga emozionalak badirela, zoritxarrez aitortzen dena baino gehiago, eta -esango nuke- uste den baino eragin handiago dute. Pertsonen garrantziaz eta pertsonari begira jarri beharraz aritu zen lehengoan zure kide bat Durangon, eta beharbada, bada sasoia lantzearekin batera horretaz ere jarduteko. Ez gara errobotak azken batean.

Atrebentzia egia bada

Benito — Tue, 26 Jan 2010 00:19:52 +0100

Eskerrak atrebentzian ez naizela bakarrik geratu. Baina nire atrebentzia hori egia bada, beharbada uste dugun baino askoz ikase(gai) gehiago ditugu, hau da, EGAbakoak ez dira ikasi behar duten bakarrak.

Zaindarion penak eta zama arintzeko asmoz

I. Usarralde — Fri, 22 Jan 2010 16:30:39 +0100

Sustatu-n eta Karrajua-n irakurritakoek pentsatzen jarri naute eta gogoeta horretan sortu zaizkidanak aipatu nahi ditut mezu honetan. Gai honek erabateko lotura du neure buruari momentu horietan zer mezu transmititzen dizkiodan gaiarekin. Beste era batera esanda, nire buruarekin ditudan auto-elkarrizketek norantz naramate? Eztabaida honek elkarte gastronomikoetan egiten diren lagun arteko otorduen gaia ekarri dit gogora kolpe batez. Alegia, koadriletan badaude batzuk beti lan egitea egokitzen zaienak eta beste batzuk azken momentuan iritsi, eseri eta jan besterik egiten ez dutenak. Neu gehiago ibili naiz laguntzen dutenen artean, bigarrengoetan baino. Eta hor, lehen taldekoen artean, badira batzuk oso ondo eramaten ez dutenak kontu hau. Ardura eta zama guztia euren gain ikusten dute, haserreak eta ika-mikak pizten ditu gaiak...

Nire ustez, bi kasuetan geure buruari zer esaten diogun horretan dago gakoa. Elkarteko egoeran nik horrela pentsatzen badut: "Beti neu nabil lanean", "edo ni mugitzen naiz edo koadrilakoak ez ginatekeen sekula elkartuko", "dena nik egin behar dut, besteak lasai eserita dauden bitartean"... Egia esan, ez dirudi bide horretatik otordu asko egingo ditugunik eta, gainera, neure buruari kalte egiten ari naiz, lagun artean amorratuta ibiliko naizelako. Aldiz, nire auto-elkarrizketa beste bide honetatik eramaten badut hobeto joan lekidake: "beti guri egokitzen zaigu lan egitea baina, horrela, gutxienez lagunak elkartu egiten gara", "gainera, niri sukaldean aritzea gustatu egiten zait eta ez dut lan modura hartzen, ondo pasatzeko zaletasun modura baizik", "gero hori bai, dena guk egin ordez, lanak banatu egingo ditugu eta horretan laguntza eskatuko diegu eserita altxa gabe egon direnei"... Nik uste dut hemendik joanda gusturago biziko garela.

Hasteko, hizkuntzaren kontuan geure errealitatea ez dugu ahaztu behar: hizkuntzen arteko desoreka ikaragarrian bizi gara euskaldunok. Eta horrek gure inguruan hainbat portaera finkatzea ekarri du: bere hizkuntzari uko eginda bizi diren euskal hiztunak; eroso daudenak (ohitu ditugunak) erdal hiztun elebakarrak dira eta erosotasun hori apur bat haustea ekarriko digun pausu txikiena ere ez digute hain erraz onartuko; hizkuntzaren txipa euskal hiztunok eduki beharko dugu denbora guztian, geu garelako desoreka hori orekatu nahian gabiltzanak...
Horiek horrela, antzeko gauza bat gertatzen dela iruditzen zait elkarteetan eta hizkuntza kontuetan. Ni mugitzen naizen inguruan, batzuek aipatu duzuen bost-hamar metro buelta horretan, nire presentziak euskal hiztunak euskaraz aritzea eragiten badu, geure buruari eman beharreko mezuetan bi bide daude hor ere. Bata, eztabaida honetan asko atera den, "ni hauentzat komisario-polizia-zaindari linguistikoa naiz", "hau fundamentua, ni joaten naizenean berehala pasatuko dira erdarara berriz"... Hemendik nora goaz? Ba, beti haserre ibiliko gara. Nekea, zama, etsipena, amorrua... gailenduko zaizkigu. Eta gainera, horrela sentituko gara gauza bera sentitzen dugun aldiro. Beraz, kondenatuta egon gaitezke sentimendu horiekin bizitzera. Baina, bestalde, nire barruko sentimendu horiek beste modu batera bideratuz gero hobeto bizi naiteke. Bakoitzak bere buruarekin egin beharreko auto-elkarrizketa horietan garrantzitsua da zer esaten diogun geure buruari. Eta hori da hain zuzen ere TELP tailerretan lantzen duguna. Geure buruari eman beharreko mezu horiek positibizatzen. "Eskerrak ni etortzen naizen tarteka zuengana, zuen hizkuntzari eutsi diezaiozuen laguntzen ari naiz, urte amaieran opariren bat eman beharko didazue", "ez dut zertan sentimendu txarrik indartu beharrik edonora sartu eta erdaraz jo eta su ari zirenak bat-batean euskaraz hasten direlako; nire portaera finkatua dut niri dagokidanean, nik euskaraz egingo diedala lehenengo hitza nonahi eta nornahiri", "dena ez dago nire esku, nik ahal dudan arte nire pentsaerarekin koherente izaten saiatuko naiz"...

Gainera bi kasuetan, elkarteko afarian eta gaztelaniaz ari direnen euskal hiztunen artean, sortuko dira une egokiak gertaera horiek guztiak behar den moduan aurpegira esateko. Eta aukera horiek baliatzen saiatu behar dugula uste dut oso baikorrak ez diren baina barnean bor-bor dabiltzan sentimendu horiei irtenbidea emateko. Baina, momentuan ez daukagu zertan geure burua lehenaz gainera gehiago zamatzen ibili beharrik. Saia gaitezen normal antzera bizitzen. Ez gara super-heroiak. Hori Xabinaitorri utziko diogu. Azken batean, norberaren esku dago erre-erre eginda bizitzearen edota ahalik eta ondoen bizitzearen artean aukeratzea.

Inazio Usarralde
TELP tailerren dinamizatzailea
www.emun.com