A. Einsteinek denboraren eta espazioaren kontzepzio berria ekarri zuen fisikaren mundura. Era berean, Internetek hezkuntzaren mundura denbora eta espazioaren kontzepzio berria ekarri digulakoan nago.

Arrazoi duzu, epe luzera ametsak fokoen barreiatzea eta espezializazioa dakarrela diozunean baina epe laburrago batera euskaltegiaren hirugarren dimentsio bezala funtzionatuko du soilik. Kontua da hirugarren dimentsio horretan bere burua kokatzen jakin behar duela euskaltegiak, pentsatzen jarri, kontraesanak uxatu (udal euskaltegiak...), eta estrategia diseinatu. Finean, eduki transmititzaile hutsa izatetik, harreman bideratzaile eta komunikazio eraikitzaile izatera.

Dena den, beste bi dimentsioak ere zaindu beharrekoak dira oraindik. Inertziak eraman gaitu eskola zaharrari atxekitutako ereduak eraikitzera baina garaia da eredu bakar hori hausteko. Melokotoi koloredun sofa batean jesarri eta beste euskaltegi klase bat posible dela pentsatzeko, alegia.

Ez nuke mezu hau bukatu nahi, zuri, Benito, eskerrak eman gabe. Detaileak garrantzitsuak dira eta mezu hau zurearen (Zubi gorriak) aurretik kokatu duzu, nahiz eta lehenago idatzitako izan. Eroso sentiarazten gaituzu zure etxean, gainera azkenaldi honetan piper eta atun potoak zabaldu eta perretxikoak ere eskaintzen dizkiguzu. Aintzinako kardaberekin akordatuta... Alde ederra! ;-)

Gonbidatuekiko kortesia aitatu dut inoiz. Dena dela zure kasuan ez dakit hemendik aurrera kortesia hori gordeko dudan, dagoeneko etxekotuta zaitugu eta.

Gainera, beti esan dut Karrajua.org honek ez daukala inoren blog pertsonala izateko bokaziorik. Beronen asmoak euskal kirolekin lotutako berba birekin azaldu ahal dira: probalekua eta kantxa. Neoiaren sasoiko hizkeran: blog-foro-publikazio gune kolektiboa eta teknoendredoetarako tailerra.

Karrajuko plazan kantxa eta probalekua beraz, eta sarrera debalde.

PD: Plisti bazkari baterako menua hasi zaigu diseinatzen: perretxikoak, kardabera, atuna, piperrak... Hori bai ametsa! Melokotoi koloreko sofa baino hurbilagoa... Euskal imaginarioko beste berba bat: txokoa edo sozietatea.

Akaso, Benito, horixe izan behar luke ametsetako euskaltegi horrek ere: probalekua, kantxa eta sozietatea (txokoa ez!).

Probalekua: hizkuntza berriarekin konpetentzia maila berriak eraikitzeko, probak egiteko, akatsetatik ikasteko... (esparru honetan izango lukete leku komunikazio errealaren imitazio atazek).

Kantxa: hizkuntza berrian eta bakoitzak bere konpetentzia mailan adierazi nahi duena adieraz dezan, nahi duenaren berri eman dezan, harremanak sor ditzan (esparru honetan ikasle/irakasleek euren arteko benetako komunikazioa bideratuko lukete, komunikazio erreala alegia).

Sozietatea: denak sukaldari, denak jabe; berdinen arteko komunikazio sarea; zeinean jarioa eta atzeraelikadura etengabea eman daitekeen, barrura zein kanpora begirakoa.

Eta hirurak kaxola batean -continuum batean- egosiko balira, plater goxoa aterako genuke: perretxiko- nahaskia hasteko; ondoren, atunez betetako piperrak eta postrerako melokotoi budina (kardabera mahaia edertzeko utziko dugu, inporta ez bazaizu).

Gastronomia kontuak alde batera (kardabera egosia, uuuummmm!), konturatu zara hiru leku horiek gure herri askotako plazaren osagaiak direla? Eliza, udaletxea eta kioskoarekin batera.

Dena dela, tontamentean euskaltegiak ebaluatzeko irizpideak sortu ditugula esango nuke.

Gure euskaltegiak zenbat dauka probalekutik, zenbat kantxatik eta zenbat sozietate/txokotik? Ala eliza/tenpluan geratu zaigu? Edo agiriak emateko udaletxearen moduko bulegoan? 

Probalekuarena gainera era bitan uler daiteke. Zuk aipatu duzun modura alde batetik, edo, arriskutsuagoa, (atariko) probak/frogak gainditzeko tokia bestetik.